is toegevoegd aan uw favorieten.

Dienen en wachten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schen ten slotte niets anders was dan de vervulling van den hoogsten goddelijken liefderaad in de kruisiging van Christus. Israël had Hem overgeleverd in de handen der heidenen; maar achter die handen der goddelooze joden, der ontrouwe Jongeren, die niet in staat waren met Hem den weg van het Lam te gaan, stond goddelijke voorzienigheid en goddelijke genade. Hoe vaak doen anderen ons zeer, zonder het te weten of te willen! En nu te mogen zeggen tot ons zeiven: Wat er voor smart door onze ziel gaat, wat door onvriendelijkheid of onrechtvaardigheid van anderen of door moeilijkheden op onzen weg komt, dat is alles door God zoo verordineerd tot onzen ontwikkelingsgang, en er is niets wat Hij niet noodig had en voor noodig hield om ons een stuk verder te brengen, en ons meer gelijkvormig te maken aan het beeld van het Lam; o, hoe heerlijk is die éénheid in het doel! Hoe vereenvoudigt dat den blik voor de ervaringen, zelfs voor de pijnlijkste! Aan alles is de prikkel ontnomen, zoodra wij den moed hebben om Jezus te vertrouwen, God lief te hebben, en dit eene in 'toog te houden: het gaat de volmaking tegemoet: dan heeft de Heer telkens weer een medearbeider, een leed, een beleediging, waar anders gevaar bestond, dat zelfbevrediging zou intreden. Maar alles heeft toch zijn maat en zijne grenzen, en is zoo afgemeten, dat wij het kunnen verdragen en niet moedeloos worden, en wij met nieuwe blijdschap ons door eene zoo heilige en teedere hand, die barmhartig is in zoo schijnbare onbarmhartigheid, het doel nader te laten brengen.

Omdat het bij den Heer vaststond als Lam onder Zijne jongeren te verkeeren, kon Hij hen verdragen. De Heilige Geest heeft 't woord voor ons bewaard: „Hoe lang zal ik ulieden nog verdragen?" Niet slechts een Petrus met zijn stormachtig naar voren dringen, doch ook een Judas. En niet slechts de man, die