is toegevoegd aan uw favorieten.

De merkwaardige geschiedenis van het Leger des Heils

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wanneer zij haar kind aanzag en zich voorstelde, wat het beteekende om haar naar Parijs te zenden, waar gevaren dreigden, die het moedige meisje kennen noch vermoeden kon. „Heer, indien het mogelijk is, laat deze drinkbeker aan mij voorbijgaan", bad de moeder in stillen angst. Ja, wel had zij dit kind, evenals hare andere kinderen, van jongs af toegewijd aan den dienst van God en menschen; maar was het mogelijk, dat God dit van haar eischte? Het meisje had echter de volharding, onversaagdheid en oprechtheid van haar vader en moeder geërfd; en weldra was zij in Parijs met hare kleine schare medearbeidsters, en de strijd werd aangebonden — een strijd, zoo heftig, zoo lang en zoo wreed, dat de meisjes al haar edele dapperheid en onwankelbaar geloof noodig hadden om dag in dag uit, maand in maand uit vol te houden.

In de gemeenste, vuilste wijk van Parijs hadden zij een kleine bovenzaal gehuurd, aan het eind van een steeg, die voornamelijk bewoond werd door aanhangers van het Communisme. „Zij hebben in die zaal de halve moordenaarswereld uit Parijs bij elkaar", zeide de politie-agent aan de deur. Voor een publiek van misdadige en ruwe typen, stinkend naar alcohol, gillend van opwinding, ruwe moppen en gemeene taal uitslaand, stond een mooi meisje, met vermoeide trekken op het gelaat, te zingen; maar hare zachte stem kon slechts zeer zelden een oogenblik gehoord worden en haar weldadige bekoring op de menigte doen gevoelen.

Avond aan avond zong en bad zij met hare metgezellinnen en trachtten zij de vergadering toe te spreken, en avond aan avond was de eenige uitwerking op de menschen, die gekomen waren om te spotten, dat zij scholden en raasden en nog erger. In die achterbuurt van Parijs werd het gewoonte, om de aardige Engelsche meisjes te gaan hooren zingen en bidden; het was een nieuwtje en een aangename afwisseling in hun wereld, waar alles zoo vervelend, grof en leelijk was.