is toegevoegd aan uw favorieten.

Met Jezus op den berg

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was de verstgevorderde onder hare leerlingen. Hij stond de proef te Athene glansrijk door.

Hadt gij hem gehoord, niet wetende wie daar spreekt, gij zoudt gemeend hebben een fijnbeschaafde Griek onder de Grieken te hooren, ja een Athener onder de Atheners; niet alleen om de vormen waarin hij zijne gedachten kleedt, maar ook omdat hij zich zoo geheel en al met zijn hoorders als met zijn broeders vereenzelvigt, zeggende: „Wij dan, zijnde Gods geslacht, moeten niet meenen dat de godheid goud of zilver of steen gelijk zij."

Zijn toespraak op den Areopagus was een pleidooi den fijnstbeschaafden Athener waard.

Zij is het schoonste model eener apologetische rede.

Zij was de vrucht der heilige liefde, waaruit ook de juiste takt waarin wij denken en spreken moeten, wordt geboren.

En de zegen van den arbeid der heilige liefde blijft nooit achterwege. Zij is een vruchtbare moeder van vele kinderen.

Had het Paulus aan deze liefde ontbroken, dan zou hij al zijn hoorders van zich en alzoo van de waarheid hebben afgestooten; maar nu heeft hij de onuitsprekelijke vreugde dat „sommige mannen hem aanhingen; onder welke is ook Dionysius, de Areopagiet, en eene vrouw met name Damaris, en anderen met dezelve" (vs. 84).

Wat wij te Athene aanschouwd hebben laat ons op treffende wijze verstaan hoe — en hoe alleen — de Gemeente des Heeren het licht der wereld wordt.

Naarmate zij door den Geest van Christus zich laat leiden, haar eigen trotschen zin laat dooden, haar traagheid afschudt, liefderijk en geduldig ingaat in den toestand van anderen om dien te verstaan, en ze helpend de hand te bieden: naar die mate leert zij onder nieuwe omstandigheden en in nieuwe omgevingen, met nieuwe tongen, de groote werken Gods te verkondigen.

Waardoor kwam het, dat Johannes, die als eenvoudige