is toegevoegd aan uw favorieten.

Met Jezus op den berg

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Heilands vernamen: „weest volmaakt, gelijk uw Vader die in den hemel is volmaakt is". Het weerklonk in hun gemoed zoo als nooit een woord er in weerklonken had. Het was de schoonste goedkeuring van hun streven, die zij hebben kunnen begeeren. Het deed hen al den strijd vergeten, dien het hun heeft gekost, om naar de volmaaktheid te jagen waarvan hun innerlijk oog het goddelijk schoon had ontdekt.

En gewis, velen wien het aan dit ernstig streven naar het volmaakte had ontbroken, kwamen door de rede des Heeren tot het besef van hunne roeping, om naar de volmaaktheid te streven. De valsche voorstellingen en leeringen der schriftgeleerden en farizeën, hadden een sluier over hun geest getrokken, zoodat zij niet konden zien, wat de ware godsvrucht, wat Gods gerechtigheid was. Maar toen Jezus, tegenover de gezegden der ouden, Zijn beschrijving van 't volmaakt godsdienstig leven had geplaatst, viel hun de sluier van 't oog des geestes en aanschouwden zij voor 't eerst het beeld der volmaaktheid, waartoe God hen had bestemd en geroepen. Zij kwamen tot zichzelven, nu het onderwijs des Heeren hun eigen geest tot spreken had gebracht. Zijn woord, dien dag vernomen, bleef in hen levenslang weerklinken.

Nooit was iemand in zulk een mate de tolk van wat in hun eigen door hen onbegrepen geest omging, als Jezus het dien dag is geweest, toen hij Zijn bergrede uitte.

En nog gaat Hij voort door deze rede aan ons te openbaren wat de aard, de behoefte, de bestemming, de onbegrepen spraak van 's menschen geest is.

Was er geen verheven natuurtooneel, dat in den mensch een besef van 't verhevene in de natuur opwekt; hij zou nooit zich zijn bewust geworden, dat hij de vatbaarheid voor dit besef, als een trek eigen aan den menschelijken geest, in zich omdraagt. Had God niet door woord en