is toegevoegd aan uw favorieten.

De weg tot heiligheid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hoofdstuk IX.

HEILIGHEID EN MURMUREEREN.

Murmureeren is een groote vijand van heiligheid en volkomen vertrouwen maakt er een einde aan. „Ik zou even lief vloeken als kniezen," zei John Wesley eens. »4et murmureeren en klagen van Zijn kinderen is in Gods oogen altijd een groote zonde en is de oorzaak van heel veel lijden geweest.

De meeste menschen zien niet in, dat dit een zonde is, maar toch is het zoo. Het onteert God, verblindt de oogen voor Zijn wil en verhindert het oor Zijn stem te hooren. 't Is de gracht aan de eene zijde van den weg van stil vertrouwen. Luiheid en onverschilligheid is de gracht aan de andere zijde. Gelukkig is de Christen, die noch aan de eene, noch aan de andere zijde uitwijkt en veilig voortwandelt. Hoewel vaak nauw en moeilijk, is het daar veilig. Prijs den Heer!

Murmureeren verhindert kalm nadenken en ernstig geloovig gebed en is daarom altijd verkeerd. Als de omstandigheden tegen ons zijn, hebben we behoefte aan kalmte des geestes, helder nadenken, beslistheid om de omstandigheden in het gelaat te zien en ze te overwinnen. Maar murmureeren en ergernis verhinderen ons daarin grootelijks.

Vooreerst moeten we niet mopperen over dingen die we kunnen verbeteren, maar ons aan het werk zetten om dat te doen.

Toen Newton, een van de grootste mannen, eens acht jaar gearbeid had om een van zijn grootste werken persklaar te maken, kwam hij op zekeren dag in zijn studeerkamer en bemerkte dat Diamant, zijn hondje, een brandende kaars omvergeworpen had, waardoor al zijn papieren verbrand waren. Zonder een enkel blijk van toorn of ongeduld merkte de groote