is toegevoegd aan uw favorieten.

Honderd brieven aan de redactie van het Bataviaasch Handelsblad

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

§

maakte in de grootste gemoedsrust een brug voor 't geld in een anderen weg en over een andere rivier. Na een 1'/2 jaar kwam een hoofdingenieur uit Batavia om het werk op te nemen.

„Nu, dat is een mooie brug."

Toen ging hij nameten. „Maar deze is 4 meter langer dan het project aangeeft." „Ja, dat kwam zoo uit; u ziet, dat hij hier niet korter mocht zijn."

Enfin, de begrooting was niet overschreden, want dat was de eenige zonde, die je doen kan; brrr.... overschrijden! Ik vertelde hem later waarom ik maar een andere brug gemaakt had.

„Dat zou ik maar in 't vervolg niet doen."

Gelukkig dat door de decentralisatie dat geknoei niet meer noodig is. Houd je over, dan weet je, dat dit het gewest ten goede komt, en is iets dringends noodig, dan beslissen de menschen, die het kunnen beoordeelen.

Vóór de decentralisatie werd dit beoordeeld door een commies, die maar schrapte, al maar schrapte. Van de urgentiestaat afvoeren! Of men al reclameerde, het hielp niets, de berooide stand van 'slands finantiën, weel u, laat het niet toe. Of Kromo zijn producten niet kon afvoeren, kwam er niet op aan, en zoo bleef hij ten laatste net zooveel planten als hij strikt noodig had voor zijn eten en zijn belasting. Ik ben in gehuchten geweest, waar Kromo in geen 10 jaren in zijn volle rijstschuur gekeken had.

„Ik durf er niet in te kijken," zei hij, „de padi zal wel door de boeboek opgevreten zijn."

In mijn verlof ging ik voor een serie van jaren eens optellen, hoeveel volgens de begrootingen het te-kort moest zijn, en hoeveel dit in werkelijkheid was: de ontvangsten waren steeds méér dan de raming, en de uitgaven steeds minder. In plaats van een deficit van millioenen was er een batig saldo.

Niet lang daarna rekende N. P. van den Berg dat eens na, kwam tot hetzelfde resultaat. Hij publiceerde de cijfers.

Het gehuil en gesnater om voorzichtigheid bleef aanhouden en nog zijn er huilerige zwamkousen, die zeuren. Och ministertje, wees toch voorzichtig. Is de tijdelijke voorspoed niet schijnbaar? Drijf de uitgaven toch niet op.

Gelukkig kregen we een gouverneur-generaal met durf en een minister met durf.

De eerste had jaren lang met landschapskassen gescharreld. Hij imponeerde