is toegevoegd aan uw favorieten.

"Abba, vader"

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Veldbouquet.

„Die ooren heeft, hoore". Papaver, als 'k u bij de gouden halmen zie, Als prachtig prijkt naast u de korenbloem,

Met 't melkwit madeliefje, fijn Als rein ;

't Bouquet te schooner blinkt in zonneschijn, En de aren, zachtkens, door het suisen Van 't warme Zuidewindje, ruischen,

Buigt zich welhaast eerbiediglijk de knie;

Want zie :

Dat rood

Roemt Liefde, sterker dan de dood.

Dat blauw,

Het predikt eeuw'ge Trouw,

Dat wit Zegt: sneeuw en wol Zijn blank als dit.

Wat zucht ik dan bij zonde als karmozijn,

Scharlaken schuld ?

Door 't Brood, dat uit den blauwen hemel daalt, Wordt de ether als met gouden glans vervuld, Het Zonlicht straalt,

En langs de witte velden Ruischt er een stem, om d' oogsttijd te vermelden. Zoo jubel vrij,

Daarbij:

Ten eeuw'gen dage Zal 't kind des Vaders witte kleed'ren dragen.