is toegevoegd aan uw favorieten.

De wonderen van den sterrenhemel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bij het ontbreken, zoowel van een dampkring als van water, moet de maanoppervlakte het tooneel zijn van een eeuwige rust, waar geen enkel geluid de diepe stilte verbreekt en waar veranderlijkheid, zooals wij die kennen, niet bestaat. De zon doet haar verzengende stralen schieten op de dorre rotsen, en inktzwarte schaduwen liggen dwars over de dalen. Er bestaat hier geen verzachting van de schrille tegenstellingen.

Wij kunnen echter niet met volkomen zekerheid bevestigen, dat er in 't geheel geen leven bestaat op dezen bol zonder lucht en water, daar wij niet weten, onder welke zonderlinge omstandigheden het van zijn tegenwoordigheid blijk kan geven; en bovendien brengen zelfs de sterkste kijkers de oppervlakte der maan niet dicht genoeg in onze nabijheid, om het bestaan aldaar te weerleggen, zelfs van zulke groote schepselen, als zich op onze planeet in hun bestaan verlustigen. Maar toch vinden wij het moeilijk, het gevoel van ons af te schudden, dat wij ons te midden van een doode wereld bevinden. Bij de ontzaglijke afwisseling in de temperatuur, bij dag en bij nacht, kunnen wij ons althans geen leven, zooals op onze planeet voorstellen, wier wezens beurtelings over dag zouden gebraden worden en 's nachts tot ijs zouden verstijven.

Steeds voortwentelende rond de aarde, maand op maand voortdurend met dezelfde zijde naar ons toe gekeerd, blijft er een zekere geheimzinnigheid zweven over die verborgen zijde, wier grootste gedeelte de mensch nooit kan hopen te zien. De omwenteling van de maan om haar as — de maan-dag —■ is, zooals wij gezien hebben, gelijk geworden aan haar omwenteling om de aarde. Wellicht zal er ook in de geschiedenis onzer eigen planeet eenmaal een tijd aanbreken, dat de lengte van den aardschen dag, door de wrijving der getijden, zoodanig is toegenomen,