is toegevoegd aan uw favorieten.

De wonderen van den sterrenhemel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

42e en 16e grootte. Het is moeilijk uit te maken of deze hemellichamen werkelijk zoo klein zijn, dan wel of haar geringe helderheid eenvoudig het gevolg is van haar grooten afstand van de aarde, daar zij veel te ver verwijderd zijn, om eenige waarneembare parallactische verplaatsing te vertoonen.

Een van de schoonste voorbeelden van een sterrenhoop is de bolvormige in het sterrenbeeld Hercules (zie bldz. 302), die reeds in 1714 doorHalley ontdekt, doch door hem als de zesde der toen bekende, nevelvlekken" aangekondigd werd. Hij bevat meer dan 5000 sterren en is op een helderen, donkeren avond voor het bloote oog te zien, als een lichtvlek. Doch in kijkers is het een wonderbaar schoon verschijnsel. Er komen ook fraaie sterrenhoopen .voor in de sterrenbeelden van den Voerman, Pegas u s en de Jachthonden; die van het laatste bevat ongeveer 1000 zonnen. Aan den zuidelijken hemel vindt men eenige prachtige voorbeelden van bolvormige sterrenhoopen. Dit halfrond schijnt inderdaad rijker aan deze hemellichamen te zijn, dan het noordelijke. Zoo komt er bijvoorbeeld een groote sterrenhoop voor in het sterrenbeeld Cent au rus, die zich voor het oog voordoet als een nevelige ster van de 4e grootte, doch feitelijk uit ongeveer 6000 sterren bestaat (zie Plaat XXI, op bldz. 321).

Sommige merkwaardige sterrengroepen, van dereelijken aard als de sterrenhoopen, doch die niet zulke zwakke of dicht opeengehoopte sterren bevatten als de zooeven genoemde, mogen hierbij nog vermeld worden. Het beste voorbeeld van zulk een sterrengroep zijn de Plejaden (zie Plaat XX, op bldz. 303). Verder behooren daartoe de H y a d e n (zie Plaat XX), het Hoofdhaar van Berenice (Coma Berenices) en de Krib of Pvaesepe (in Engeland Beehive of „bijenkorf' genoemd), in het sterrenbeeld van De Kreeft. Beide laatstgenoemde