is toegevoegd aan uw favorieten.

Zielsverwanten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DERTIENDE HOOFDSTUK

| pglg|gpj DUARD van zijn kant verkeert in een geheel ïmmm andere stemming. Aan slapen denkt hij zoo mmm weiniÊ dat het niet eens in hem opkomt zich te ontkleeden. Het afschrift van het dokument

f"?™, , hi' duizendmaal; het begin, in Ottilie's kinderlijk-schuchter schrift; het einde te kussen waagt hij nauw omdat hij zijn eigen hand waant te zien. O, dat het toch een ander stuk was! zegt hij in stilte tot zichzelf; en toch is het hem ook zóó reeds de schoonste verzekering dat zijn hoogst verlangen vervuld is. Het blijft immers in zijn anden; en kan hij het niet telkens weer aan zijn hart derd ?' ° ontsierd door de onderteekening van een

De afnemende maan rijst boven het bosch omhoog. De lauwe nacht lokt Eduard naar buiten; hij dwaalt rond, hij is de onrustigste en gelukkigste aller stervelingen. Hij loopt door de tuinen, zij zijn hem te benauwd; hij snelt de velden in en zij worden hem te wijd. Naar het kasteel wordt hij teruggetrokken; hij bevindt zich onder Ottilie's vensters. Daar gaat hij zitten op een stoep van het terras. Muren en grendels, zegt hij in zichzelf, scheiden ons nu, maar onze arten zijn met gescheiden. Stond zij vóór mij, in mijn armen zou zij vallen, ik in de hare, en wat behoeven wij meer dan deze zekerheid? Alles was stil om hem heen, geen zuchtje bewoog; zóó stil was het dat hij het woelende werken kon hooren onder den grond van de bezige dieren voor wie dag en nacht hetzelfde zijn. Hij gaf zich geheel en al aan zijn gelukkige droomen over, sliep eindelijk in en ontwaakte niet eer dan toen de zon in heerlijken aanblik opkwam en de vroegste nevelen overweldigde.