is toegevoegd aan uw favorieten.

Zielsverwanten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beide vrouwen was inderdaad zeer verschillend. Wanneer alles bij het oude bleef, wanneer men in het spoor van het regelmatige leven terugkeerde, zou Charlotte aan oogenblikkelijk geluk winnen en opende zich voor haar een blij verschiet in de toekomst; Ottilie daarentegen verloor alles, men kan wel zeggen alles: want zij had in Eduard voor het eerst leven en vreugde gevonden en in haar tegenwoordigen toestand gevoelde zij een oneindige leegte, waarvan zij vroeger nauwelijks iets had vermoed. Want een hart dat zoekt voelt wel dat iets het ontbreekt, maar een hart dat verloren heeft voelt dat het ontbeert. Verlangen verandert in mismoedigheid en ongeduld, en een vrouwelijk gemoed, gewend te verwachten en af te wachten, zou dan het liefst zijn kleinen kring willen verlaten, bezigheid hebben, iets ondernemen en ook iets voor zijn eigen geluk doen.

Ottilie had geen afstand van Eduard gedaan, Hoe had zij het ook gekund; ofschoon Charlotte, verstandig genoeg, tegen haar eigen overtuiging, als bekend aannam en als uitgemaakt veronderstelde dat een vriendschappelijke, kalme verhouding tusschen haar man en Ottilie mogelijk was! Hoe dikwijls echter lag deze 's nachts, als zij zich had opgesloten, op haar knieën voor den geopenden koffer om de verjaarsgeschenken te bekijken, van welke zij nog niets gebruikt, niets verknipt, niets gemaakt had! Hoe dikwijls snelde het goede meisje bij zonsopgang het huis uit, waar zij eens heel haar gelukzaligheid gevonden had, naar buiten, in de natuur, die vroeger niets tot haar zeide! Ook op den vasten grond kon zij niet blijven. Zij sprong in een boot en roeide tot midden in het meer, dan haalde zij een reisbeschrijving te voorschijn, liet zich wiegen door de deinende golven, las, droomde zich in verre landen; en altijd vond zij daar haren vriend; nog altijd was zij zijn hart na gebleven en hij het hare.