is toegevoegd aan uw favorieten.

Zielsverwanten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Uit Ottilie's dagboek.

jTJ:edAgltChte ?* Wij gdeZen' iets °Pvallends dat wij gehoord hebben, schrijven wij wel op in ons dagboek.

Als wij ook de moeite namen uit de brieven van onze vrienden eigenaardige opmerkingen, origineele beschouwingen vluchtige, geestige gezegden, over te schrijven, zouden wij heel rijk worden. Brieven bewaart men om ze nooit weer te lezen, tenslotte vernietigt men ze eens uit diskretie en zoodoende verdwijnt de schoonste, onmiddellijkste levensadem onherroepelijk voor ons en voor anderen. Ik neem mij voor dit verzuim weer goed te maken.

Z°?v/herhaaIt ZIch dan weer het jaarsprookje van voren af aan. Wij zijn nu weer, goddank, aan zijn lieflijkste hoofdstuk. Viooltjes en meizoentjes zijn als de opschriften en vignetten er van. Het maakt altijd een prettigen indruk op ons als we ze in het boek des levens weer opslaan.

Wij berispen de armen, vooral de onmondigen, wanneer zi, langs de straten liggen te bedelen. Merken wij dan niet dat zij dadelijk in de weer zijn als er maar wat te doen valt? Nauwelijks ontvouwt de natuur haar vriendelijke schatten, ot de kinderen zijn er al op uit om een of ander bedrijf te beginnen; geen enkel bedelt er langer, elk biedt ons een bouquet aan! Zij hebben hem zelf geplukt nog vóór wij uit den slaap ontwaakten en de smeekelingetjes kijken ons even vriendelijk aan als hun gave. Niemand ziet er meer jammerlijk uit wanneer hij eenig recht voelt iets te mogen eischen.

Waarom toch het jaar nu eens zoo kort, dan weer zoo lang is; waarom het zoo kort lijkt en zoo lang is in de herinnering! Mij gaat het zoo met het vervlogen jaar, en nergens opvallender dan in den tuin, waar het vergankelijke en duurzame in elkaar grijpen. En tocli is er niéts zoo vluchtig, dat niet eenig spoor, dat niet zijns gelijke achter-