is toegevoegd aan uw favorieten.

Zielsverwanten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haaldelijk, hoewel dan slechts voor een oogenblik, opgezocht. Het ongeluk, waardoor de hereeniging der beide echtgenooten hoogst onwaarschijnlijk geworden was, maakte diepen indruk op hem; maar toch, volgens zijn karakter steeds hopend en strevend, verheugde hij zich in stilte over Ottilie's besluit; hij vertrouwde op den lenigenden, voortgaanden tijd, dacht nog steeds de twee echtgenooten bij elkaar te zullen houden en zag al deze hartstochtelijke beroeringen slechts aan voor beproevingen van echtelijke liefde en trouw.

Charlotte had reeds dadelijk in het begin den majoor schriftelijk Ottilie's verklaring medegedeeld, hem dringend verzocht Eduard zoover te brengen dat er geen verdere stappen gedaan werden, dat men rustig zou blijven, dat men zou afwachten of het gemoed van het schoone kind weer zou genezen. Ook van de latere gebeurtenissen en plannen had zij het noodige medegedeeld en nu was Mittler de moeilijke taak opgedragen Eduard voor te bereiden op een verandering in den toestand. Mittler echter, wel wetend dat men zich eerder verzoent met een feit dan met iets wat nog gebeuren moet, overtuigde Charlotte dat het het beste was Ottilie dadelijk naar het Instituut te sturen.

Er werden daarom, zoodra hij weg was, aanstalten tot de reis gemaakt. Ottilie pakte in, maar Charlotte zag wel dat zij geen plan had het fraaie koffertje, noch zelfs maar iets er uit, mede te nemen. De vriendin zweeg en liet het zwijgende kind haar gang gaan. De dag van het vertrek naderde; Charlotte's koets zou Ottilie den eersten dag tot aan een bekend logement, den tweeden tot naar het Instituut brengen; Nanny zou haar vergezellen en haar kamenier blijven. Het hartstochtelijke meisje was dadelijk na den dood van het kind weer tot Ottilie teruggekeerd en was nu door karakter en neiging weer als vroeger aan haar gehecht; ja zij scheen door haar onderhoudende spraakzaamheid het verzuimde weer te willen inhalen en zich geheel en al aan haar geliefde meesteres te willen wijden. Buiten zichzelf van blijdschap was zij, die nog nooit buiten haar geboorteplaats