is toegevoegd aan uw favorieten.

Zielsverwanten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ACHTTIENDE HOOFDSTUK

ET meest beteekenende evenwel, wat de vrienI Sfl^ÜlP i ^en me* stiHe aandacht opmerkten, was dat lK£9f£ Ottilie voor het eerst den koffer had uitgeI HraWB) | pakt en er zooveel stoffen had uitgekozen en afgeknipt als benoodigd waren voor een enkel, maar compleet costuum. Toen zij het overige met behulp van Nanny weer wilde inpakken kon zij het nauwelijks klaar spelen, de ruimte was overvol, ofschoon er toch een gedeelte was uitgenomen. Het jonge, hebzuchtige meisje kon maar niet uitgekeken raken, vooral omdat er ook gezorgd was voor alle kleinere détails: schoenen, kousen, kousenbanden met spreuken er op, handschoenen en allerlei andere zaken bleven nog over. Zij vroeg Ottilie haar toch iets daarvan te schenken; deze weigerde, trok echter dadelijk de schuifla eener comode uit en liet het kind uitzoeken, dat haastig en onbehouwen toegreep en dadelijk met haar buit wegliep om de overige huisgenooten haar geluk te vertellen en te laten kijken.

Tenslotte gelukte het Ottilie alles er weer zorgvuldig in te stapelen; zij opende daarop een geheim vak dat in den deksel was aangebracht. Daarin had zij briefjes en brieven van Eduard, allerlei gedroogde bloemherinneringen aan vroegere wandelingen, een haarlok van den geliefde en nog meer verborgen. Nog één ding voegde zij er bij — het was het portret van haar vader — en sloot toen het geheel, waarop zij den fijnen sleutel aan het gouden kettinkje weer om den hals op haar borst hing.

Intusschen waren in het hart der vrienden weer allerlei verwachtingen ontwaakt. Charlotte was er van overtuigd dat Ottilie op dien dag weer zou beginnen te spreken; want zij;