Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Juist de leeftijd van 21 tot 23 jaar scheen sommigen voor meisjes zeer gevaarlijk. Ook werd gevraagd, of het niet mogelijk zoude zijn bepalingen vast te stellen in den trant van de Oostenrijksche verlengde minderjarigheid? De directeur van een der grootste gestichten was daarentegen vóór de verlaging. Kinderen, die in een gesticht worden opgevoed, leeren z. i. het eigenlijke leven niet kennen; een gesticht is een noodzakelijk kwaad. Hoe eer de kinderen in de maatschappij kunnen komen, hoe beter. Er zal altijd een periode zijn, waarin zij voor het eerst overgelaten worden aan zichzelf. Beter is het, dat de kinderen jonger het gesticht verlaten, bijv. op 18-jarigen leeftijd, en dan gedurende drie jaar onder toezicht blijven, dan wanneer dit eerst geschiedt op 20-jarigen leeftijd en dan het toezicht duurt tot 23 jaar.

Het is ook niet wel mogelijk bepalingen te maken dat ieder eerst meerderjarig wordt verklaard, als hij bewijst geheel op zichzelf te kunnen staan. Dan zou de meerderjarigverklaring op zeer uiteenloopenden leeftijd moeten plaats hebben.

De verhooging van de leeftijdgrens ten opzichte der criminaliteit van 16 tot 18 jaar, deed de vraag stellen, of bij jongelieden tusschen 16 en 18 jaar nog eenig nuttig effect is te verwachten van de voor kinderen heilzaam werkende opvoedingsmiddelen en lokte tevens de verklaring uit van den voorzitter eener „Inrichting voor havelooze kinderen", dat hij bij jongelieden van dien leeftijd van plaatsing in Rijksopvoedingsgestichten geen heil heeft gezien, wel van celstraf.

Daar de voorzitter zich intusschen met het oog op het vergevorderde uur genoodzaakt zag de vergadering te sluiten, kon dit belangrijke punt niet afdoende besproken worden.

Bij den dank aan het bestuur en in 't bijzonder aan den

Sluiten