Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het belemmert en ondergraaft het leven. Men geve geen steenen voor brood en suggereere niet, dat iets belangrijk is, want de ontgoocheling komt en dat verbittert en vermoeit.

Lichamelijk welzijn staat in nauw verband met werkzaamheid die voldoening schenkt.

Waarom leeren meisjes naast het werk in de naaikamer ook niet land en tuinbouw, het schoenmaken, het meubelmaken of alle mogelijke ook vrouwen passende handwerken.

Eindelijk nog maakt voor jonge mannen en jonge vrouwen de overgang van gesticht naar de vrije maatschappij het mogelijk, dat een jong leven werk kiest, waar het aanleg voor heeft, waar het plezier in vindt, dat het als noodzakelijk beschouwt.

Zoovelen beginnen alleen te werken om geld te verdienen en derven nog de bevrediging, welke in dien arbeid zit, die onze volle belangstelling heeft, 't Komt er meer op aan hoe iets gedaan wordt, dan w a t er gedaan is.

Tot slot het antwoord op de vraag op welken leeftijd het in het algemeen gewenscht is gestichtsverpleging voor niet-abnormale minderjarigen te doen eindigen. Na het gesprokene kan ik daarmede kort zijn.

Kinderen, die beneden den leeftijd van 14 jaar naar gestichten gaan moeten zooveel mogelijk bij het bereiken van dien leeftijd in gezinnen hun opvoeding voltooien.

Zij zullen in de schooljaren voor hun gevoel nooit in een gesticht zijn geweest, in geen geval hebben zij daarvan iets knellends ondervonden, het missen der vrijheid begint na dien leeftijd eerst te spreken ; toch brengt veler belang dan mee met het gewone leven in aanraking te komen.

Jongens en meisjes van 14—16 jaar waarbij dan ook degenen komen die op 14 jarigen leeftijd niet rijp zijn voer ontslag, moeten hoogstens na twee jaar en die tegen de zestien aankomen bij voorkeur niet langer dan na één jaar de maatschappij weer in. Een tijdvak van twee jaar is ruimschoots voldoende om op het kind invloed uit te oefenen,

Sluiten