Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zeker, de laatste is eene orthodoxe kerk, maar toch, evenals die geheele stad aan de Newa eene vreemde plant op Russischen bodem mag worden genoemd, zoo ook maakt hare voornaamste kerk een exotischen indruk. De tempel des Verlossers echter is Russisch in merg en been. In de oogen van den patriot is hij het zinnebeeld van het nieuwe, doch daarom niet minder nationale, Russische leven.

Ook voor den vreemdeling is deze nieuwe tempel een voorwerp van bewondering, zij het ook in een ander opzicht. Hij is n. 1. de hoogste uiting der hedendaagsche Russische kunst. Als de toerist, moe geworden van al de stijve, zuiver Byzantijnsche vormen en beelden in de overige kerken der oude hoofdstad, den tempel des Verlossers ziet, dan gevoelt hij zekere herademing. Toch meene men niet dat het gebouw bij den eersten oogopslag een overweldigenden indruk van schoonheid maakt. Het gebouw is ontzagwekkend; evenals de Opera te Parijs en het Paleis van Justitie te Brussel heeft het millioenen gekost (20 millioen roebel), maar wat de Russen ook beweren mogen, het mist oorspronkelijkheid. De architect (Tonn) heeft de Byzantijnsche school wilen moderniseeren, haar willen vereenigen met Gothiek en andere bouwstijlen, het geheel gedekt met een grooten koepel, die noch tot de Russische, noch tot eene andere architectuur behoort, en als bouwkundig monument heeft de kerk derhalve weinig waarde. Zooveel te meer belangstelling boezemt het gebouw echter in, als men het in al zijne onderdeelen beschouwt, in het bijzonder wat de kunstnijverheid aangaat.

Alexander I beval, dat deze kerk zou worden gebouwd ter herinnering aan den terugtocht der Franschen in 1812. Daarbij werd tevens verordend, dat zij uitsluitend door nationalen arbeid tot stand zou komen. Nikolaas I legde in September i83g den eersten steen, en geen buitenlander heeft aan de kerk gearbeid, noch is er eenig niet-Russisch materieel gebruikt behalve eenige marmersoorten die Rusland niet oplevert.

Sluiten