Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Napoleon wist dat hij Rusland niet gevoeliger kon treffen dan in het Oosten. Rusland steunde natuurlijk zijne geloofsgenooten. Van het zuiver godsdienstig gebied sloeg de diplomatieke strijd over op het politiek terrein. De drie bovengenoemde mogendheden waren nog langen tijd, tot in 1853, op de hand van Rusland. De toestand veranderde echter toen het bekend werd dat Rusland in het geheim eene overeenkomst met de Porte wilde sluiten, waai bij het een protectoaat over de Grieksch-orthodoxe kerk in het gebied van den Sultan zou krijgen.

Baron Jomini maakt der Russische staatkunde van dit laatste punt een verwijt. Daardoor ontstond een algemeen wantrouwen. Frankrijk zond zijne vloot naar de Grieksche wateren. Engeland aarzelde nog actief op te treden, doch wapende zich om op alles voorbereid te zijn, en Tuikije kreeg daardoor moed om te verklaren dat, door aan de wenschen van Rusland aangaande het protectoraat te voldoen, de souvereiniteitsrechten van den Sultan zouden worden verkort. De Porte werd nog stoutmoediger, toen haar bleek dat ook Oostenrijk en Pruisen tegenstanders van Rusland waren geworden. Reeds in Mei x853 waren de diplomatieke betrekkingen tusschen. St, Petersburg en Konstantinopel afgebroken.

Het prestige van Rusland in het Oosten liep ten gevolge van dit alles gevaar, gevoelig te worden geschokt. Ofschoon, gelijk baron Jomini vertelt, de Porte waarschijnlijk bereid zou zijn geweest metterdaad de Russische wenschen ten opzichte van hare Grieksch-orthodoxe ondeidanen in te willigen, achtte zij het toch beneden hare waardigheid, daartoe, bij een officieel stuk, zich te verbinden.

Hare weigering werd hier te lande hoog opgenomen. Aan den Keizer werd over deze zaak een rapport uitgebracht, waarin betoogd werd dat de regeering de keus had om, öf eenvoudig geene diplomatieke betrekkingen met Turkije te onderhouden, tot tijd en wijle de Sultan op de eene of andere wijze voldoening zou hebben gegeven, öf onmiddellijk

Sluiten