Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waarin men zelfs het slechtste schaap zijner kudde niet zou durven laten scheren. Het koffiehuis bestaat uit eene soort van koepel met drie waggelende stoelen. Er heerscht een atmosfeer waarin alleen Turken het langer dan ééne minuut kunnen uithouden. Des avonds wordt er op eene estrade tooneel gespeeld; aan den eenen kant heeft men het uitzicht op den weg, waarlangs kameelen trekken, aan de andere zijde op de zee, op het schip waar men naar terugverlangt. Het eenige lichtpunt in Trebizonde is de katholieke kerk, die onder Fransche bescherming staat. Be oude veerman, die ons naar boord terugroeit, zegt dat de stad in de laatste jaren heel wat is verfraaid. Zóó ziet men: alles is betrekkelijk.

Batoem maakt een vriendelijken indruk, die verhoogd wordt door de tegenstelling met de Turksche kuststeden, welke men heeft leeren kennen. Nauwelijks hebben de Russische douaneambtenaren, met alle gestrengheid, voor zoover men geene menigte „papieren" kan tooneu, aan boord van de stoomboot, de koffers onderzocht of men bevindt zich reeds in een vrij goed hotel, dat dicht bij de haven is gelegen. De stad is in hare opkomst. Er is handel en verkeer. De petroleumlucht van Bakoe waait den vreemdeling reeds te gemoet. Jammer dat het klimaat, ofschoön zelfs in den winter niet streng, koortsig is. Dikwijls gebeurt het dat de ziekte zich eerst openbaart, lang nadat men de stad heeft verlaten.

's Morgens om 8 uur vertrekt de trein van Batoem. Voort gaat het naar Tiftis; eene reis van 14 uren. Eerst loopt de lijn noordelijk, om spoedig eene vlak oostelijke richting te volgen. Bij het veertiende station, Bejatoebane, ging de weg vroeger naar het, op den top van den Soeramberg, 3027 voet boven de zee gelegen, station Poni. Thans gaat de trein door de onlangs geopende Soeramtunnel.

's Avonds te tien uur stoomt de locomotief het station van Tiflis binnen.

Mackenzie Wallace heeft in zijn boek over Rusland reeds geklaagd over den grooten afstand, waarop de Russen gewoon

Sluiten