Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geene gemakkelijke zaak. De stoomboot ligt stil; ratelend valt het anker in het water. Op een half uur afstands is de wal, maar het denkbeeld om gebruik te maken van de lichte vaartuigen met platten bodem, die het schip omgeven als kuikens eene klokhen, is weinig aanlokkelijk. Intuschen, men heeft geene keuze. Bij de vraag: te landen of niet te landen, verzamelt men alle energie, en heeft, eenmaal waggelende in de roeiboot, nog duizend vreezen voor zijne reisgoederen, wier aantal uit den aard der zaak niet gering is. Als men menig schietgebed heeft opgezonden bij het passeeren der baar vóór de haven van Enseli, waar altijd eene sterke branding staat, dan heeft men eindelijk den bodem van Iran onder de voeten. Nu richt men minder den blik achterwaarts: naar hen die men in Europa heeft vaarwel gezegd, maar naar boven: naar de hoogvlakte waarop Teheran ligt, en men denkt in de eerste plaats aan de moeilijke en gevaarlijke reis die men nog vóór zich heeft in Perzië zelf.

Wie zich naar Perzie begeeft, zal reeds in Europa inlichtingen inwinnen omtrent dit land. Hoe vreemd het ook klinken moge, er zijn er nochthans die zulks verzuimen. De verstandigen, die het niet nalaten, zijn er evenwel niet zoo goed aan toe als men misschien zou denken. Zij hebben de gewenschte gegevens aangaande het toekomstige land hunner vestiging te vragen óf aan de Perzen die in Europa verdwaald zijn — en met uitzondering der weinige officieele Perzische vertegenwoordigers, is hun aantal zeer beperkt —, óf aan de Europeanen die in Perzie gereisd of vertoefd hebben. De eerste categorie is onvertrouwbaar. De beste Pers, in Europa gevestigd, meent van zijn land allerlei mooie, goede en nuttige dingen te moeten verhalen, die er niet te vinden zijn. Evenmin als een Perzisch dienaar zijnen meester ooit zal tegenspreken, al weet hij dat hetgeen deze wit noemt, zwart is, evenmin zal de Pers — hij moge zijn land officieel vertegenwoordigen of niet — in Europa „neen" zeggen als hem bijvoorbeeld gevraagd wordt of er op den weg van Enseli naar Teheran hotels zijn. Hij die het gelooft

Sluiten