Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uitlaten. Hij bepaalde zich tot klachten over zijn eigen land.

„Het doet mij leed aldus te moeten spreken, zeide hij, maar Turkije gaat te gronde en het rijk zal, nog meer dan thans het geval is, versnipperen zoodra het aan zichzelf wordt overgelaten. Van den pascha tot den geringsten boer, niemand heeft er vaderlandsliefde, en de godsdienstige geest die het gebied van den sultan gedurende langen tijd heeft aanééngehouden, wordt hoe langer hoe zwakker. Maar, indien ik aldus spreek over mijn eigen land, mijn oordeel moet nog veel strenger zijn betreffende het land waar wij ons thans bevinden. Perzië wordt gedrukt, geknepen, gekneed, geslingerd tusschen hoop en vrees; tegelijkertijd hebben alle standen er slechts één doel: namelijk praal ten toon te spreiden en uiterlijk vertoon te bewonderen. Spreek tot hunne oogen, niet tot hunne ooren, en gij zijt gezien en geëerd, en indien uwe linkerhand schulden maakt, doch uwe rechterhand slechts niet karig is, dan behoort gij tot hen die het meest geacht worden."

De stadspoort, bij welke de Turk afscheid nam, is gebouwd volgens den tegenwoordig in Perzië in zwang zijnden stijl: het gewelf, bedekt met veelkleurige tichelsteenen (kaschi), draagt twee kleine torens, van boven plat en voorzien van een klein dak. Het mozaiek stelt Roestem voor, die de booze geesten verslaat.

Kaswin is eene zeer oude stad. Men wil weten dat zij reeds in de derde eeuw onzer jaartelling bestond. In de 16e éeuw was zij gedurende eenigen tijd de residentie, die onder Schah Abbas I naar Isfahan werd verlegd. Als de reiziger niet weet dat zelfs de meest moderne stad in Perzië een aantal huizen vertoont die in puin zijn gevallen, zonder weder te worden opgebouwd, dan gelooft hij wellicht aan Kaswin een nog grooteren ouderdom te moeten toeschrijven; maar de gewoonte bestaat hier te lande eenmaal om zoo weinig mogelijk te herstellen. Men bouwt een huis om het eenige jaren te bewonen; wat daarna zal geschieden, is alleen aan Allah bekend.

Sluiten