Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In de bazaars, onder de menigte, ontdekt men nu en dan een Europeaan. Uit hetgeen boven gezegd is, zal men gemakkelijk tot de gevolgtrekking komen, dat het voor hem raadzaam is, nooit te voet en onbegeleid de bazaars te bezoeken. De zeer enkele Europeesche dames, die als toerist Teheran bezoeken, kunnen zich niet in de bazaars wagen dan vergezeld van een groot aantal bedienden; doch dit gevolg verhindert niet dat zij zich gelukkig mogen rekenen, de beleedigende uitdrukkingen der menigte niet te verstaan. Europeesche vrouwen in Perzie gevestigd, vertoonen zich nooit in de bazaars.

Overal vindt men theehuizen: open plaatsen, voorzien van eenige houten banken, en eene menigte veelkleurige lampen, naast en onder elkander geplaatst op een voetstnk; men zou meenen dat zij ten verkoop waren uitgestald. Zij dienen echter slechts als sieraad, en worden bijna nooit aangestoken. Thee is de nationale drank in Perzië. Met het oog op de nabijheid van het koffie voortbrengende Arabië schijnt zulks eenigszins vreemd. Het bewijst dat Perzie in den loop der tijden veel meer Verkeer heeft gehad met het oostelijk gelegen China dan met de westelijke landen. Koffie wordt alleen door de hoogere standen gebruikt en dan voorgediend en toebereid op de Turksche wijze, in zeer kleine kopjes, die in een afzonderlijken houder zijn geplaatst, opdat men zich de vingers niet brande.

Dicht bij de bazaars vindt men de Karavanserais. Zij dienen zoowel voor het opslaan van goederen als voor het verblijf van reizigers. Alleen de zeer bemiddelde Pers, die van de reis komt, gaat niet naar de karavanserai. Hij heelt van te voren een huis doen huren, of neemt zijnen intrek bij eenen vriend.

De vermogenden hebben gewooonlijk afzonderlijke badinrichtingen voor eigen gebruik. Op gezette tijden van den dag worden deze badhuizen voor het publiek opengesteld. Ook zijn vele badinrichtingen uitsluitend voor het publiek. Aan niet-belijders van den Islam is het betreden dezei badhuizen verboden.

Sluiten