Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stelling op en als geschenk aanvaardt hij ze met dankbaarheid.

Het vervoer van den reiziger geschiedt in naam kosteloos; hij betaalt als fooi drie roebel aan elk station, hetgeen voor een rit van gemiddeld dertig werst door evenzoovele paarden en i 5 personen zeker niet kostbaar mag geheeten worden.

Ik had de gewoonte te 2 uur 's morgens den dag te beginnen, gaf dan order ona de tarantas met de noodige matrassen en dekens in gereedheid te brengen, ontbeet vervolgens met een blik soep, gewarmd op een spirituslamp, die een voorwerp van de grootste belangstelling bij de Mongolen was.

Tegen 4 uur kon ik dan vertrekken van het station, 's Avonds tegen 8 uur maakte ik halt en liet mijn veldbed in het een of ander station opslaan. Had ik in de tent niet goed geslapen - hetgeen dikwerf het geval was - dan haalde ik mijne schade in onder weg. Menigmaal als ik tegen den morgen al rijdende ingesluimerd was en tegen het schemeren van den dageraad wakker werd, verbeeldde ik mij te worden getrokken door een bande joyeuse, welke zoo even van een trqvesti-bal was gekomen en thans in der haast naar huis ijlde. Inderdaad, de Mongolen met hunne eigenaardige kleederdracht geven aanleiding tot fantasiën. Ik herinner mij een 12-tal hunner, aan wie ik in mijne gedachten eene bijzondere benaming gegeven had.

Zoo was er een: dien ik de "incroyable" noemde, een ander de "heks", een derde de "ridder", enz. Hun hoofddeksel is een puntige muts, gevoerd met bont, versierd met veelkleurige linten.

Over het algemeen zijn de Mongolen van goed humeur; zi) zijn matig, en het geschenk, door hen het meest gewaardeerd, is een stuk "tegel-thee". Gelijk boven gezegd verstrekken zij zoo noodig den reiziger schapenvleesch. Dit is het eenige voedsel waarover deze van hunnen kant kan beschikken en waarover door mij nooit beschikt is. Wel is het door mij aangewend om, wanneer mijne paarden niet spoedig gereed waren, de lieden tot haast aan te sporen.

Sluiten