Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

indien zij zulks dienstig vonden, resp. bij het hof te Peking en bij het hof van St. James ambassadeurs, gezanten of andere diplomatieke agenten konden benoemen.

Doch, toen een jaar later, in 1860, de ratificatiën van dat traktaat moesten worden uitgewisseld en de Britsche gezant naar Peking zou komen, vond hij de haven van Taku, aan de monding der Peiho, versperd, en werd hij verwezen naar eene plaats Pehtang geheeten, gelegen aan de gelijknamige rivier eenige mijlen noordwaarts.

Het Britsche antwoord was een ultimatum aan de Chineezen om binnen dertig dagen uitvoering te geven aan de bepalingen der bovengenoemde traktaats-artikelen. Dit ultimatum had geene uitwerking en de versperring te Taku werd door het Britsch eskader, onder bevel van admiraal Hope, verbroken, Tientsin voor de tweede maal bezet, en Mr. Frederick Bruce kwam te Peking, al moest ook ééne van de poorten der hoofdstad nog stormenderhand worden ingenomen.

Frankrijk, Amerika en Rusland volgden spoedig het door Ci root-Britannië gegevenvoorbeeld om een bestendig gezantschap te Peking te vestigen.

Intusschen, had de Europeaan zich met geweld toegang weten te verschaffen tot de hoofdstad van China, het was er ver van af dat men hem er ook welkom zou heeten. Al waren de vertegenwoordigers der westersche natiën ook te Peking, zoo beteekende dit nog volstrekt niet dat zij werden ontvangen door den Kaizer, vooral niet met inachtneming der vormen, overeenkomende met westersche begrippen van eerbiedsbetoon.

Wilden zij tot hem genaken op de knieën, de ,, kotou " maken, eenen rang innemen na de Chineesche ministers? Zeker neen. Hoe er dan gehandeld moest worden wisten de mandarijnen niet en zij wilden het ook liever niet weten.

Voor de vreemde vertegenwoordigers werd eene spoedige oplossing der vraag bemoeilijkt door de omstandigheid, dat er geen volwassen keizer op den troon zat.

Sluiten