Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

College-dictaat van een der studenten (Dogmatiek).

den Zoon. Daarom moet hier worden opgepast, dat we niet vervallen in tritheïsme, de leer van drie goden, ieder met hun eigen werk. De Vader echter genereert den Zoon; dus is de Zoon uit den Vader en niet hooger dan de Vader. Al wat er in den Zoon is, dat is uit den Vader. Aan de eenswezendheid der drie Personen in het Goddelijke Wezen moet daarom streng worden vastgehouden.

Diezelfde voorstelling vindt men in Hebr. 1:1 en 2: nolvy,éQms nolvrpoitas ndlai u 0£OS luXrjaas rots narquoiv iv ruig 7tQOcprjrais, in' iaydroiv z&v rniCQ&v rovrav ildhfitv ijuïv iv via, ov èab]xï K^povófiov ndvrtov, Si' ov Kal roiig ulmvas inoirfitv. Hier is een point de départ en een point d'arrivée. Het point d'arrivée is de xJljjeowifiog itivxmv. Aan den Zoon valt de schepping toe als erfdeel. Maar evenzoo is er een point de départ: Si ov. Met ai&vas wordt bedoeld het bestaande. Daarvan nu ligt het uitgangspunt ook in den Zoon als Schepper. En die twee hangen saam. De Zoon is juist als Schepper KlriQovójios. Nu hebben we hier weer de praepositie Sia, n.1. in Si' ov, en niet iè- Doch dit wordt hier niet gezegd, alsof het einddoel aller dingen niet in den drieëenigen God zou liggen, maar omdat het ook hier weer niet aankomt op de substantie, maar op de gedachte. Ook in het leven moet de idee gerealiseerd worden, en zoo is-er dan ook gedachte in het proces der substantie. En omdat het daarop aankomt staat hier, dat de Zoon is nXrjgovófiog ■ndvrtov. Maar opdat nu alle misverstand zou worden afgesneden, alsof hier een tegenstelling ware gemaakt met den Vader, volgt er onmiddellijk op : os iov dnavyaafia rijs Sóljrjg Kal %aQaKti]Q tijs vnoardc£(os avrov, waarmee het verband met den Vader is aangegeven; waarna dan nog het tptQoiv rf ra ndvra tw Qjjfiati tïjs övv&[i£(os civtov volgt tei aanduiding van

het historisch proces.

Insgelijks lezen we Col. 1 : 16: on iv avra iKrio&i] ru ndvra, ra iv toïg ovQctvoïg Hal tu inl ri"is 7'ls, T<* öqard Kal ra dogara, sir£ ftgovot, cirs xfp/orrjTïs, elrs ag^ai, ure i^oveiaï t« ndvra Si avrov v.al fis avtov ïnnarai. Hier hebben we twee praeposities, iv en Sia. iv ziet altoos op de sfeer, waarin iets geschiedt. Het is daarom hier de algemeene uitdrukking voor de gedachte, dat de Schepping niet buiten maar in den Christus heeft plaats gehad. Daarna komt dan nog het point de départ Si' avrov met het point d'arrivée nis avtov. Ook hier heeft dus het proces weer in Hem zijn organisch verband, waarom er dan ook in vs. 17 volgt:

■nul tu ituvxu iv uvxgj 6vvéöX7\Y.B.

Korter vinden we dezelfde gedachte in Efeze 3:9: Kal cponioai -xdvras ris v

KOivavia rov uvorrnnov tov dnoy.t>t(n>a^tvov dnb rwv aiwvcov iv roi ("hoi roi ra iravra VLX 160CVXI dl-U 'frjGOV XQIOXOV.

Voorts geven de bekende hoofdstukken Job 28 en Spreuken 8 hiervoor nog aanwijzingen.

Sluiten