Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vvichtstoestand en daarom heeft er onmiddellijk weer eene ontlading in tegenovergestelde richting plaats; dit gaat in die ontzettend kleine spanne tijds nog eenige malen heen en weer met steeds kleinere hoeveelheden electriciteit, totdat weer evenwicht is ingetreden. Dit verschijnsel noemt men „oscilleeren." We hebben bij de Marconigraaf dus te doen met oscilleerende vonken.

Als we nu weer terugkomen op ons toestel, hebben we eerst uit te maken, hoe we hier de vereischte hooge spanning verkrijgen en hoe we de moeilijkheid omzeilen van te moeten werken met zulke enorme groote bollen, als noodig zouden zijn om eene krachtige vonk te verkrijgen, 't Laatste gaat zeer eenvoudig, want men neemt niets anders dan eenige metalen platen en stelt met elk der bollen eenige er van in verbinding. Elke bol vormt met zijne eigen platen als 't ware één geheel en de ontlading der platen geschiedt over de bollen. Om alles in eene beperkte ruimte te hebben worden de platen der beide bollen naast elkaar gezet, doch door nietgeleidende stoffen dermate gescheiden, dat daar geen overgang van electriciteit kan plaats hebben. Men noemt zoo'n verzameling van platen een „condensator."

Sluiten