Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

[paxóv ns6Óv. Kqtizeg H. Schmidt dpdxiov nsaaóv coniecit.]

paxyeiov. Tit Megar. CIG 1059: zó naXaiov paxxeiov (thiasus), evvoi!ag

%uqlv, sc. statuas dedicavit.

paxxMatav, a v. pcM%idfriv, in paeane Delphico BCH 1898, p. 512. Bax/rcwv, Myconi mensis in tit. ap. Dittenb.2 615, 27, quem Elaphebolioni Atheniensium respondere suspicatur Bisschoff de F. G. A. p. 394 Anthesterioni assimilat.

Pax^óar pó&Qov. AloXtïg H., qui supra |J«oer §d»Qov. Neutrum expedio. In posteriore sane accentus (cf."£Asv«, al.) refert typum aeolicum. pdxyo?' o icqog Aiovvgov avrjq (cf. Cnidi tit. ap. Dittenb. 561, not. 2i. xai xXdóog ó iv zaïg zeXsraïg, ag ós ê'vioi, Széqpavog vno AooQiscav, oï Ós zöv cpavbv pdxxov. xaï i'i&vg. oï de ófi^txog (?) ino 'AXixagvaGGscov pdxxog.

BA 224 sq. Cf. Hes., schol. Ar. Eq. 406., EM185, 13. Thes. II p. 63. Pocx^oXov' gtzoóIzïjv Hqzov. HXsïin. H. Usus est Nicander fr. 121. paXaxpó? pro q>aXax(>óg Macedonicum sec. Plut. Qu. Gr., Mor. p. 292 E.

Steph. B. s. v. Béqoia. EM 179, 18. Cf. B et nom. pr. BdXax^og. PaXavetov sive dnoyoQ* paXavdov in Aegypto PB 362. IX. 2. De hoe vectigali cf. Wilcken O. G. I p. 165 sqq., qui compendia p«X", pa, pa explet paXavixóv. Malim paXaveixóv. Pro arte sua exercenda balneatores in Aegypto flsco pretium solvebant. - 'EtzI paXavdcov UepaGzov apparitor IGSI, 1052 etc.

PaXavsot^S = paXwvevg. O. G. 527 (a 120/1 p. C.). Forma paXavevzfa

citatur e Chrysostomi epistula ad Ephesios.

PaXavtvvy et iSazivr\ azo\r\ PO 265, 3 a colore dicta videtur, ut

y aXdxz iv o g jfttcóv PO 267, 7.

(3dXavos, conchylii marini genus ap. Epicharmum, fr. 23, 3 Ahr. — Cretenses teste gramm. BA 235, 12 paXdvovg vocabant zd dfivySaXa. paXdvtiov meliorem formam atticam esse quam paXXdvzwv testatur

praesertim Aristoph. Ran. 722. Vid. Thes. II p. 74.

|3aXdpa. Vid. pa va.

PaXaraov. Vid. pxdrza.

PaXpóXX^a èv 'EysGati, agon in Balbillae honorem. IGSI, ï46, paX-

piXXna ibidem 747, 22, pa^piXX^a (sic) ibid. 739, 20.

BaXe = 'óipeXov, utinam. Alcmanis fr. 21 pdXs <dr]> pdXs ™)QvXog sït)v ap. Antigonum Hist. mir. c. 27. Cf. EM 185, 37. BA 522, 17.

568, 10. & pdXs s. apaXs saepe usurpant Callimachus aliique

poetae Alexandrini et creberrime seriores. Cf. Thes. s. v.

paGdsvg. OQvyiGzi. H. Utitur Aeschylus. Cohaeret pél yog (= PaGi'Xsiog), Iovis epitheton in recenti Bithyniae titulo Mitth. 1894, 373 n. 5. Infra vid. naXyv et Thes. s. v.

BaXlW dyVaXiiiu. Kal zov pdXiov (PaXióu?) mqQÓv (caecum). KQÏjzsg. H. Ex vulgari adi. paXióg (= Xevxoozixzóg) signifleatione haec appellatio haud ita difflculter intelligitur. Montefalconius apud Albertum denvat a voc. Aegyptico pdX = ócp&aXfióg. Fieri potest ut rectius.

Sluiten