Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Apollini factae non tantum a Pindaro commemorantur P. X35sqq., sed etiam in tit. delphico CIG 1688. — Vocabulum bvog Benfey semiticae originis esse putat, comparans p™ (aton), asina.

ovotó? (= hom. ovoatóg), i. e. /jE/inxóg. Pind. P. I 3. 68. Cf. &avfiaxóg

= ö-tti^ioröTÓg apud eundem.

èvo^oppós Solus Her. VI 68. 69. Cf. vipoo^óg. etc. Yid. ógsuxóftog. övti terminatio dorica 3 pers. plur. — aeol. ö7öï = ion., att. onoi(v). Pindarus, ut observavit Boeckh not. crit. 358, si N paragogica opus esset, aeolicam, sin minus, doricam rationem sequitur, exceptis sex locis P. VI 13, IX 63, X 43, XII 26, IV. IX 41, I. VI 66, quos ad euphonicas quasdam rationes referendos esse statuit. Bacchylides in doricis vocabulis V 22. XII 231 doricam, in vulgaribus V 24. VIII 43 vulgarem praeoptasse videtur Schroedero, cuius vid. Proll. Pind. II p. 39 sq. (87).

örücö imperativi sing. et plur. terminatio. Vid. Imperativus. Apud Delphos iuxta antiquius ovxav, v. c. GD 2180, 16 (saec. a. C. 1), 2195, 2 etc. Cf. Valaori, der Delph. Dial. p. 63.

övo Cypriis et Arcadibus = ode. Vid. v~ï et ode (ovs).

ovojxa etc. Vid. ovofia et cf. Hoffm. II 402.

èvojxouvetv. Archytas Stob. Ecl. ph. II 31, 120 (p. 231, 18 W.).

Cf. 9av/j-ctii'£iv et ovofictivEiv. Vid. ovofia.

övt>|. — ox><ïè nyog owx<x, ad unguera = «'?ow][«, sive <5t' 'ówiog sive in 'óvvxog. Philodemus de rhetor. Sudh. p. 11,35. — inl xov övv%u CIA I 282.

ovó^cvo?. Dittenb.2 588, 32 aGnidfcxai övviivca, 1. 33 bw%Lvug Xafictg fyovoai, ibidem 7toxrjgiov 'ovvilvov. Cf. Thesaurus s. vv. ovt>£ et ovvxivog. èv®8rjz, stolidus. Philodem. de rhet. Sudh. p. 6 o xal naga xoïg

bvmÖeOxaxoLg aöixov Tjörj óisttrjTtxai.

o|st8tov, deminut, voc. o£og. PB 417, 31 ra ó£stóia ftoi xófiiaov.

èlecws (pro o^v) cpoovmv. Kaib. ep. 986, 3.

Ö|spta£ (?). Poll. VI 48 xvgog xlaiQÓg' rov öe £tjqÓv i<S%vov eXeyov, ó

SQiag xvQog eÏQï\xui fisv iv xrj xcofifpóia, Sixe^ixov xo ióeG/ia. Recte Schulze Ieqlag corrigere videtur.

ètópaspov = d£v(}c«puv. PB 781, col. I et III, 5. al. (saec. I p. C.). öfootxisia. — ovcctcöv aQExa d^vcty.oï'ci. Archytas Stob. Flor. II 115. èloéfrsip. Vid. ^pDöoÉ'9-Etp.

èJójj.aXa (TIsqgixu)' xu xoxxvf.irjXa. H. Aeolice et dorice. Vid. Aristoph.

Byz. Athen. III 83 A. Cf. Hóqva.

ö|twpov, acuendi instrumentum. CIA IV 2, 834b col. 1 44

o$[vv]xQct [(Jitfijpjot), dn ol Srifióaioi è(>yd£ovxai.

ó|6pr)YX°S> acuto rostro. Epicharmi fr. 40 Ahr. xa^vQvyxoi (jacpïÖEg. è|ópoYX°S yapr/.Kzvjp sive zó%o$, scriptura quaedam uncialis, cuius forma acutior quam rotundior. Palladius, Historia Lausiaca 86, 14 et Io. Philoponi comm. ad Arist. de anima II (ed. Hayd.) p. 227,

Sluiten