Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ook Prof. van der Vlugt heeft de groote beteekenis van wat m '70, '71 en '72 in de aan Groen trouw gebleven garde was voorgevallen. In het „Gedenkboek" schreef hij: „Er kwam sedert 1870 meer vastheid van teekening in de belijdenis. Die preciseering viel samen en hing ook ten deele samen met het verschijnen van den man, op wiens schouders ten slotte Groens mantel zou neervallen: Dr. A. Kuyper". De Leidsche hoogleeraar had hier ook wel op de beteekenis van De Standaard kunnen wijzen. Prof. Buys had in een Gnfe-artikel op deze beteekenis gewezen; en Groen, naar dat G/tfs-artikel verwijzende, schreef enkele maanden vóór zijn overlijden: „De verklaring van het raadsel eener snel toenemende kracht, ligt vooral hierin dat Kuyper het christelijk-historisch A B C van het Nederlandsch staatsrecht, ten dienste van den godvruchtigen werkman en daglooner, van vader en moeder, gepopulariseerd heeft"

Er is wel eens beweerd, dat Dr. Kuyper onverdraagzaamheid heeft gekweekt, den vrede en de rust in den boezem der natie heeft verstoord, en van het Vaderlandsche volk heeft gemaakt een verzameling politiseerende menschen, die vinnig tegenover elkander staan. Die dat zegt, weet al heel weinig van de geschiedenis der laatste zeventig jaren. Juist in de jaren van de onbelemmerde en onbeperkte heerschappij van de vrijzinnigheid had de politieke strijd een buitengewoon hatelijk karakter. Een strijd voor of tegen personen, veel meer dan om beginselen.

Buys schreef dan ook in zijn G/ds-artikel, October 1873, herinnerende aan dien onverkwikkelijken tijd: „De vuile lasterijke pamfletten, welke elders tot het onmisbaar geleide van elke verkiezing behooren, worden hier (nl. in De Standaard) zorgvuldig vermeden; de toon is gematigd maar vol ernst en volkomen berekend voor het publiek, dat men voor oogen heeft".

Democratisch, christelijk-democratisch, wenschte De

Sluiten