Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ik verbonden aan De Heraut, opgericht door een bekeerden Israëliet Dr. Schwartz. Baron Schimmelpenninck van der Oye, de latere commissaris van Utrecht, schreef er politieke artikelen in. Toen Schwartz een beroep naar Engeland kreeg, nam ik het kerkelijk gedeelte over en een jaar later in 1869, ook de verdere redactie. In 1872, het driehonderdste jaar na de inneming van den Briel, maakte De Heraut plaats voor De Standaard, maar daarnaast verscheen later in 1878 De Heraut weer, als geheel zelfstandig orgaan."

„Was het de Fransche schrijfmethode, die u in De Standaard den vorm der driestarren deed kiezen?"

„Neen, ik volgde daarbij meer de Engelsche journalistiek met haar „occasional notes," en Groen had ze reeds in zijn Ned. Gedachten."

„Aan felle bestrijding heeft het u wel nooit ontbroken?"

„Och, men wordt ten slotte pachyderm, voelt het niet meer, en glimlacht erom. Nog onlangs werd ik in De Nieuwe Courant voorgesteld als een bastaard-burger, op grond dat ik uit een Zwitsersche moeder zou geboren zijn. Nu was mijn lieve moeder wel ter dege in Holland geboren in de goede stad van Amsterdam. Alleen maar, haar vader was officier van het Zwitsersche Gardecorps geweest. Hoe zou ik nu een rimpel om zoo'n dwaasheid kunnen vertrekken?"

„Volgde u geregeld de opstellen van Dr. Bronsveld ?"

„Ik heb de laatste twintig jaren zijn Kroniek zelfs nooit gezien. In de polemiek heb ik altijd alleen die dingen aangepakt, die ik meende, dat wezenlijk aan mijn doel in den weg stonden. Er viel dan trouwens reeds genoeg te doen.... Mijn ministerschap, vraagt u? Ja, toen bereikten de aanvallen wel hun hoogste punt. Ronduit gezegd, een minister is een slaaf aan een zilveren keten. Ge ziet dan ook, dat zij, die eenmaal minister geweest zijn, zich meest op een afstand houden als er weer portefeuilles te vergeven zijn."

Sluiten