Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toch voor den volke niet zoo'n onverbrekelijke figuur leek en te splitsen scheen in componenten. Daardoor kon Van Houten niet, als Kuyper, voor eene schare van discipelen tot apostel worden en profeet, maar bleef hij polemist of wel docent.

Doch nimmer ware Kuyper zóó geslaagd indien hij niet als journalist zoo'n meesterschap getoond had. Daardoor bereikte hij de duizenden met amper te evenaren, vriend en vijand treffende bekoring, terwijl Van Houten hoogstens honderden benaderde met publicistenwerk (wat hij eertijds in t Noorden schreef is eigenlijke journalistenarbeid niet te noemen) dat, uit een letterkundig oogpunt aangekeken, lang niet zonder feilen is. En wat den stijl belangt, vindt men ook hier den schrijver in den schrijftrant weer: in Kuyper s stijl den Caesar en den Luther die er steken in een uiterlijk gedragen van charmeur en vlot causeur, in Van Houten's stijl den evenwichtelijken econoom en wijsgeer, wiens nuchtere klaarheid, naderend in soms ruigen vorm, moeilijk uiting zoekt, vaak schijnt te wringen en te worstelen om 't beste woord.

De journalist in Dr. Kuyper is zóó overheerschend, dat wij, hem beschouwend als publieke figuur, ons vragen: Is hij eigenlijk wel iets anders? Zijn, in hem, de politicus, de redenaar, de theoloog, de organisator, de apostel, de staatsman, de letterkundige, wel iets meer dan verschillende superlatieven van den journalist? Schuilt zijn kracht niet eigenlijk hierin, dat hij, met de handigheid en de intuïtie van den journalist die van alle markten thuis moet wezen en 't publiek den indruk geeft dat hij van alles wezenlijk op de hoogte is (maar hier dan met een handigheid en een intuïtie die 't karakter krijgen van genialiteit) den schijn van speciale kennis op elk van die gebieden zich te geven wist? Een vraag die meer nog zin krijgt, als men weet dat wel eens door geleerden — van die eenvoudige en ware

Sluiten