Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VOORBERICHT

a

Bij de uitgave van dit Handboek der zielkunde met toepassingen op onderwijs en opvoeding meenen wij de hoop te mogen uitspreken, dat wij daarmede een dienst zullen bewijzen vooral aan degenen, die met onderwijs of opvoeding belast zjjn, dus aan ouders, onderwijzers en allen, die een meer dan gewoon belang stellen in paedagogische vragen. Ons doel was niet, een zielkunde te schrijven zonder meer; ook niet een handboek te geven voor paedagogiek. Wij wilden aantoonen, hoe de scholastieke psychologie de soliede basis kan zijn voor een degelijke opvoedkunde en ook voor de methodiek van het onderwijs. Daarom schreven wij in zoo bevattelijk mogelijken vorm een zielkunde volgens de beginselen der scholastieke wijsbegeerte en knoopten wij op verschillende plaatsen daaraan beschouwingen vast, waarin werd aangewezen het innig verband, dat er bestaat tusschen de zielkunde en de fundamenteele vragen van opvoedkunde en methodiek.

Juist in deze richting wilden wij een bescheiden poging wagen. Want het komt ons voor, dat de Roomsche paedagogiek tot heden toe wel op het verband lette met onze dogma's en onze zedenleer en daardoor behoedde voor vele dwalingen van ongeloovige paedagogen, doch te weinig voeling hield met de scholastieke psychologie, en somtijds aan onze zielkunde paedagogische beschouwingen vasthaakte, die daarmede wel niet in tegenspraak waren, doch die er toch ook niet logisch uit werden afgeleid, zoodat het verband tusschen zielkunde en paedagogiek niet innig genoeg werd, terwijl het toch van dien aard is, dat zielkunde basis van opvoedkunde moet zijn.

Vooral in ons vaderland is naar een boek als dit reeds lang gevraagd. Meer en meer kwam men tot het inzicht, dat de opvoedkunde, zooals Geluk en De Raaf die hier te lande hebben ingevoerd, voor ons Katholieken onkruid moest bevatten, omdat zij geteeld is op den bodem der Herbartiaansche zielkunde. Wat echter onkruid was en wat niet, kon men in de onderwijzerswereld gewoonlijk niet uitmaken, omdat men daar met geen andere zielkunde dan die van Herbart had kennis gemaakt. Menig exemplaar immers van De Raaf's Beginselen der Zielkunde verdwaalde in katholieke handen. In de laatste jaren is wel verandering te bespeuren. De bemoeiingen van Lem doen namelijk met grond verwachten, dat de Leipziger psycholoog Wilhelm Wundt binnen afzienbaren tijd Herbart van de eereplaats, die deze zoo lang innam in ons vaderland, zal verdringen. Doch ook Wundt's stelsel, al verschilt het op vele punten van de Herbartiaansche psychologie, is vol van allerlei

Sluiten