Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hydronephrose. Deze „lusus naturae" is dus hier niet steeds onschuldig, zooals later zal blijken en herinnert aan de z.g. dysphagia lusoria, wier ontstaan aan druk op den oesophagus door de abnormaal ontspringende linker art. subclavia werd toegeschreven.

Ook de loop en bouw der nierbuisjes en piskanaaltjes, door onzen landgenoot S t r ij b o s c h *) met zorg bestudeerd, zijn alles behalve eenvoudig. Hunne epitheelbekleeding vertegenwoordigt het eigenlijke nierparenchym, op wiens functie alles aankomt, want het nierepitheel is de specifieke functie toegedeeld, om de stikstofhoudende eindproducten der stofwisseling uit het bloed met de urine af te voeren. In functioneel opzicht staat dit epitheel dus bovenaan in de rij der levensgewichtige weefsels.

De piskanaaltjes, bestaande uit een dunne, structuurlooze membrana propria en één laag klierepitheel, beginnen in de schors, want zij ontspringen uit de bolvormige uitzetting, die wij reeds als kapsel van Bowman hebben leeren kennen. In de schors nemen deze een zeer kronkelend verloop (tubuli contorti), om dan naar beneden te loopen en weer omhoog te stijgen tot in de schors (lis van Henle). De opstijgende lissen gaan over in gekronkelde verbindingsstukken (Schaltstücke) om ten slotte als tubuli recti en verder als gemeenschappelijke verzamelbuizen uit te monden in de nierpapillen. De piskanaaltjes zijn gelijk reeds was aangeduid, bekleed met één laag verschillend gebouwd klierepitheel; in de tubuli contorti zijn de klierepitheliën voorzien van een borstelzoom, aan de naar het lumen der buisjes gekeerde zijde, terwijl aan de buitenzijde radiair verloopende streepjes voorkomen, evenals aan de cellen van den opstijgenden tak van de Henle'sche lis; de verzamelbuis wordt bekleed met kubische cellen, voorzien van een centraal gelegen ronde kern en naarmate men den ductus papillaris nadert, worden deze cellen

') W. L. H. Strijbosch. Over de structuur en den samenhang der nierbuisjes. Acad. proefschrift. Leiden "1870.

Sluiten