Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

luiden niet anders. Hoe menigmaal staat men bij het vinden van atrophische niertjes en bij destructieve processen in de nieren verbaasd over het uiterst kleine laagje schorsweefsel, dat is overgebleven en dat ten slotte dan toch voldoende bleek het leven tijdelijk te onderhouden!

In ieder geval heeft de opvatting der Fransche pathologen iets aantrekkelijks. Ook dwingen ons nieuwere en door feiten gestaafde inzichten over de physiologische functie van enkele inwendige organen met een „sécrétion interne" (schildklier, bijnier, pancreas, hypophysis cerebri, thymus, ovarium, testis), tot voorzichtigheid in een al te sceptische beoordeeling van dit interessante, doch samengestelde probleem. In ieder geval is de hoogst merkwaardige wisselwerking, die er tusschen de functie van enkele dezer organen bestaat, wel met voldoende zekerheid door het experiment en de klinische ervaring vastgesteld. De producten dezer interne secretie, hormonen genoemd, zouden volgens de leer van den bekenden Engelschen physioloog Starling 1) overgaan in het bloed, om dan op een afstand bepaalde physiologische werkingen te ontvouwen. Deze leer is nog van te jongen datum, om haar beteekenis voor de nier te kunnen bepalen. Te oordeelen naar de werking der hormonen op ander gebied, schijnt de voorspelling niet al te gewaagd, dat die der nieren ook een zekere rol in de dierlijke huishouding zullen spelen.

Frequentie der nierziekten.

Niettegenstaande de anatomisch van alle kanten zoo beschutte ligging, behooren de ziekten der nieren en met name de slepende ontstekingsprocessen van het nierweefsel tot de meest voorkomende ziekten. Na de longtering staat de chronische nephritis bovenaan in de rij der ziekten, die de gezondheid van duizenden bedreigen, om ten slotte den levensdraad

i) Starling. Die chemischen Korrelationen im tierischen Organismus. Versammlung Deutscher Natui'forscher und Aerzte in Stuttgart. 1906.

Sluiten