Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tien tot vijf honderd gulden, en ontzetting van de rechten en bevoegdheden, vermeld in art. 22, onverminderd de verplichting tot schadevergoeding, die geregeld wordt op de wijze, vermeld bij het vorige artikel.

De elementen van het in dit artikel besproken misdrijf zijn dus:

1°. dat men zij openbaar ambtenaar;

2°. dat men heeft geweigerd of nagelaten van eene onwettige en willekeurige gevangenhouding te doen blijken of daarvan kennis te geven aan hooger gezag;

3°. dat er zij eene wettige vordering om daarvan te doen blijken.

Reeds uit deze bestanddeelen van het misdrijf, gelijk de strafwet voor Inlanders en ook voor'Europeanen in Indië het omschrijft, blijkt genoegzaam, hoe onvolledig en onduidelijk de omschrijving is.

Vooreerst is de uitdrukking „openbare ambtenaren" veel te algemeen, omdat daaronder elk ambtenaar is begrepen, die een „officium publicum" uitoefent, hetgeen het geval is met een aantal ambtenaren, welke niets met arrestatiën te maken hebben.

Ten tweede is dit artikel alleen toepasselijk, als de tusschenkomst van den ambtenaar op legale wijze wordt gevorderd, dus niet als de onwettig van zijne vrijheid beroofde persoon uit onkunde of andere redenen zwijgt.

Wel is bij de strafvordering in het algemeen aan het openbaar ministerie de verplichting opgelegd om ambtshalve te handelen, zoodra een misdrijf, dus ook dat van onwettige vrijheidsberooving, te zijner kennisse komt, doch zoo de ambtenaren van justitie dit nalaten, kan hun alleen langs administratieven weg straf worden opgelegd.

Vooral in Nederlandsch-Indië, waar de maatschappelijke toestanden nog onvoldoende geregeld zijn, zoude eene strafbepaling tegen culpose gevangenhouding nuttig zijn 1).

C. Onwettige opneming in eene gevangenis.

Dit strafbaar feit kan volgens den Code Pénal alleen gepleegd worden door den cipier of directeur eener gevangenis en bestaat

1) Wij zijn er sedert toch wel op vooruitgegaan. D.

Sluiten