Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meende, dat de bedelarij echter altijd is stoornis der openbare orde en als zoodanig als overtreding moest worden gestraft.

Het gevolg van die zienswijze is, dat alleen bedelarij, welke in het openbaar geschiedt, strafbaar wordt.

De Ned. strafwet nam daarom de bedelarij in het openbaar in art. 432 en 433 onder de overtredingen op en verzwaarde de straf bij bedelen door drie of meer vereenigde personen.

Het Strafwetboek voor den Duitschen Bond beschouwt landlooperij en bedelarij eveneens als eene overtreding (§ 361), doch vordert bij bedelen geen openbaarheid, zoodat ook het schrijven van bedelbrieven strafbaar is.

Bedelen uit nood, om aan het gevaar van verhongering of eenig ander gevaar te ontkomen, is volgens § 54 dier wet geoorloofd (v. Kirchmann ad. § 361).

De ongelukkigen, die geen vaste woonplaats hebben noch middelen van bestaan en die niet gewoon zijn te werken, worden door den Code Pénal en de Indische wetten eenvoudig als landloopers gestraft, ofschoon men zonder schuld in dien toestand kan geraakt zijn.

Daarentegen is bedelarij alleen strafbaar volgens den Code Pénal, als men daarvan een gewoonte maakt, hetgeen moeilijk te bewijzen is *).

De Inlander is uit zijn aard tot zwerven geneigd. De zoogenaamde „orang menoempang" hebben dikwerf geen vast verblijf noch een vast beroep, en werken dan eens hier dan weder daar, of blijven soms maanden bij den een of ander leegloopen.

Vaste beroepen oefenen zij niet uit, middelen van bestaan hebben zij evenmin, en bij hunne dikwijls maanden gerekte ledigheid, zouden ze veelal volgens Europeesche begrippen onder de vagebonden kunnen geteld worden. Het beste zou dan ook zijn, op het voetspoor der Ned. strafwet, de landlooperij als strafbaar feit te doen vervallen.

De Indische strafwet behelst de navolgende bepalingen:

1) Het is eenigszins anders: Volgens den C.P. was bedelarij strafbaar, zoodra

zij geschiedde op een plaats, waar een openbare inrichting tot voorkoming van bedelarij bestond. Als bijzonder delict kende de C.P. gewoonte-bedelarij op plaatsen, waar dergelijke inrichting zich niet bevond, en door gezonde personen.

D.

Sluiten