Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dasz die italienischen Freimaurer, die überhaupt Neigung verspüren, in öffentliche Angelegenheiten einzugreifen, auch die Feuerbestattung als Hilfsmittel in ihrem Kampfe gegen Aberglauben und Unduldsamkeit benutzt haben, ist möglich und warscheinlich. Das andert aber nichts an der Tatsache, das die Freimaurerei niemals und nirgendsdie Feuerbestattung als Teil ihrer Lehre angesehen oder angegeben hat, wie es eine fernere Tatsache ist, dasz unter den Eingeascherten aller Lander nur ein geringer Prozentsatz einer Freimaurerloge angehört hatte, und das die angesehensten Führer der Freimaurerei und die überwiegende Mehrzahl der zu ihr Gehörigen erdbestattet werden, sebst an Orten, die ein Krematorium besitzen" J).

Mag men dan, tegenover een zooveel voorzichtiger en sympathieker houding, of tegenover een beslist ontkennen van den samenhang met de vrijmetselarij, meenen: »Het Bijbelsche beeld van den wolf in schaapskleeren is nog niet verouderd" ?3).

Maar gesteld eens, de stuwkracht der beweging was voor een belangrijk deel de vrijmetselarij. Men mag toch ook in dat geval zich niet gaan blindstaren op de deelneming van bepaalde personen, zoodra zij niet meer uitsluitend in de gelederen zijn.

Toen de Loge voor afschaffing van de slavernij te velde trok, heeft men soms toen van kristelijken kant gemeend, zich om die reden te moeten onthouden, of heeft men de zaak op zich beschouwd en vurig voor afschaffing geijverd, zelfs al Vielen er scherpheden aan het adres van Las Casas en de Kerk? Dat, o zeker, gold iets van geheel andere inhoud en beteekenis. Maar zonder in het minst te vorderen, dat Kristenen voor de lijkverbranding pleiten gaan — objectiviteit sta toch boven al. Het moet ons eerder verheugen, zoo de crematisten geen anti-kristelijk streven meer huldigen, gelijk eenmaal een Moleschott of italiaansche propagandisten hebben

1) M. Pauly, Die Feuerbestattung (Leipzig, 1904), S. 47—48.

2) Groenen, p. 113.

Sluiten