Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met geweldige kracht. Scheldwoorden, verwijten daverden door de zaal: een oogenblik zelfs dreigde men handgemeen te worden. „Toen kon men zien," schreef Canisius later, „dat die reuzen slechts een toren van Babel hadden gebouwd; Melanchton werd door zijne eigene leerlingen verscheurd, zooals het gewoonlijk gaat met de temmers van wilde beesten." Toch behield die „verscheurde dierentemmer" ten laatste het veld, en dwong met geweld zijne vijanden, de oud-Lutheranen, af te deinzen. Dezen verlieten de vergadering, maar dienden bij den katholieken president een protest in tegen de gewelddaad hunner geloofsgenooten. Toen nu de overblijvenden het twistgeding wilden heropenen, werd hun door de Katholieken beduid, dat zij daarop geen recht hadden, wijl het dispuut alleen aan de volgelingen der Augsburgsche Confessie was toegestaan. De vergadering werd verdaagd, en ten slotte moesten ook Melanchton en de zijnen aftrekken, woedend van spijt, dat zij door oneenigheid in eigen boezem, noodlottig maar noodzakelijk voortspruitend uit hun stelsel van vrij onderzoek, een schandelijke nederlaag hadden geleden. Vriend en vijand erkenden, dat de schitterende zegepraal der Katholieken voor een groot deel aan Canisius was te danken, en deze trok zich nederig terug, en bleef als immer bereid in het huis des Heeren niets anders te zijn, dan, gelijk hij zelf gezegd had, een nederig lastdier, dat gaarne alles wilde torsen.

Nebrlands Heiligkn II.

7

Sluiten