Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor het geluk harer kinderen, bezweek onder den last van al die zorgen, en den i8den Februari 1620 stond de veertienjarige Maria in tranen bij het sterfbed van haar, die zij op de wereld het meest bemind had. Van uit den hemel bleef de moeder hare dierbaren beschermen ; de oudste harer zonen, Philips, werd een voorbeeldig christen en eerste secretaris der stad Antwerpen; hij huwde met Francisca Gerardi, eene dochter uit eene zeer deftige familie van Holland, en zag zijn echt gezegend met twee en twintig kinderen, waarvan er zeven op jeugdigen leeftijd stierven, en veertien in verschillende kloosterorden traden. Zijn jongere broeder sloot zich aan bij de ongeschoeide Carmelieten, die hem den isten October 1623 den naam van Petrus van het Kruis en het ordeskleed gaven. In den loop dezer geschiedenis zullen wij hem weder ontmoeten.

Maar hunne zuster Maria zou de kroon spannen. Nadat zij bij het graf harer moeder aan hare droefheid den vrijen loop had gegeven, knielde zij neder bij een altaar van Maria en ontving daar zooveel troost, dat zij vol moed de toekomst instaarde ; daarboven in den hemel waakten thans twee moeders over haar.

De drie weezen kregen nu den heer van Schoubroeck, een zeer braaf christen en aanzienlijk staatsman, tot voogd, en zoo kwam Maria wederom te Antwerpen in zijn huis. Maar de drukte in deze woning geviel niet aan het meisje, dat God al in de eenzaamheid wist te vinden, en daarom mocht zij op het buitenverblijf van haren voogd, vier uren buiten Antwerpen, haar intrek nemen. Reeds op den drempel van de kasteelpoort overviel haar een hevige schrik voor een der bedienden, den tuinman. Het somber uiterlijk van dien man spelde haar zoo weinig goeds, dat zij haren voogd dringend verzocht, hem uit zijn dienst te ontslaan. „Maar, kind,

Sluiten