Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moedigheid, met zijn napje en lepel in de hand, regelrecht op den directeur toe.

«Meneer, ik zou astublieft nog zoo graag een beetje soep hebben.»

De directeur was een weldoorvoed, krachtig man, maar nu verbleekte hij van ontzetting en hield zich, alsof hij zou omvallen, en klemde zich aan den oven vast, terwijl al de jongens als versteend van angst hem aanstaarden.

Eindelijk liet de directeur den gerechtsdienaar roepen , en het duurde niet lang of de heer Bumble trad binnen. Toen hij de ongehoorde brutaliteit van Olivier vernam, riep hij al de heeren van het Bestuur van het werkhuis bijeen om over deze gewichtige zaak te beslissen.

En deze heeren waren zoo ontzet over Oliviers slechtheid, dat zij besloten hem weg te zenden, voor hij de andere kinderen door zijn slecht voorbeeld ook zou hebben bedorven. De heeren, die zelf nooit honger geleden haddenr konden er zich ook geen voorstelling van maken, wat dit eigenlijk zeggen wil.

Nu werd Olivier in de leer gedaan bij een doodkistenmaker. Hoewel zijn leermeester geen onvriendelijk mensch was, was zijn vrouw zoo boosaardig, dat de arme jongen bet niet langer bij haar kon uithouden, en op zekeren dag besloot weg te loopen.

Op een kouden, donkeren nacht, terwijl iedereen rustig sliep, stond Olivier zachtjes op, pakte zijn armoedig boeltje in zijn zakdoek, schoof behoedzaam den grendel van de huisdeur en sloop naar buiten. Toen zette hij het opeens op een loopen, om de stad zoo ver mogelijk achter zich te hebben bij zonsopgang.

Eerst toen hij een heel eind geloopen had viel het hem

Sluiten