Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waanzinnig, dat het einddoel van dit nachtelijk uitstapje uit inbraak en diefstal bestond. De arme jongen sloeg de handen ineen en deed onwillekeurig een kreet van afgrijzen. Een floers kwam hem voor de oogen, het koude zweet stond op zijn vaalbleek gezicht, zijn ledematen weigerden hem eiken dienst en radeloos viel hij op de knieën neer.

«Sta op,» prevelde Sikes bevend van woede, terwijl hij een pistool uit den zak trok.

«Om Godswil, laat mij gaan!» jammerde Olivier, «laat me wegloopen en buiten op het veld sterven! Ik zal nooit meer in de buurt van Londen komen — nooit, nooit! Heb toch medelijden met me en dwing me niet tot stelen. O, ter wille van de engelen in den Hemel — heb medelijden met mij!»

Sikes was zoo woedend, dat hij den haan van zijn pistool reeds spande, en den jongen zeker direct zou doodgeschoten hebben, wanneer zijn makker hem niet bij den arm gegrepen had om er hem aan te herinneren, dat het schot de bewoners van liet huis zeker zou wakker maken. Zij sleepten daarom den kleinen jongen naar een tralievenster, dreigden hem in geval van ongehoorzaamheid met de gruwelijkste straffen, lieten hem toen door de opening glijden en bevalen hem, zachtjes door den gang naar de huisdeur te sluipen, voorzichtig den grendel er af te schuiven en hen zoo binnen te laten.

Meer dood dan levend van angst fluisterde Olivier een bevend «ja» terug; voor zichzelf echter vast besloten — zelfs wanneer dit hem het leven kosten moest — niet naar de huisdeur, maar den trap op naar de slaapkamers deibewoners te rennen en dezen te waarschuwen. Met deze

Sluiten