Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een heele mooie laan ook; ik zal er zelfs trotsch op wezen je die te wijzen.»

Toen zette jongejuffrouw Nora haar hoedje op, en nam ik de twee dreumessen mee naar buiten. En toen zij mij onderweg aankondigden dat zij mij, met een traktement %an twee duizend gulden per jaar, zouden aanstellen als hun tuinopzichter, omdat ik zoo goed voor hen zorgde, schaamde ik mij diep, dat ik zoo valsch en verraderlijk met hen deed.

Het duurde niet lang of ze waren moe van het loopen, en \ielen weldra naast elkaar in slaap op een stukje grasveld, midden tusschen madeliefjes en boterbloempjes.

Bij het wakker worden kwam het zeer duidelijk uit dat het humeur van jongejuffrouw Nora dien dag heel wat te wenschen over liet. Zoodra Harry haar handje wilde pakken, zei ze kregelig «och, plaag me zoo niet,» en toen hij hierop antwoordde, «maar lieve Nora, ik wil je toch niet plagen,» hield ze maar stokstijf vol, dat hij dit wel deed, en dat ze weer naar huis terug wilde.

Een schoteltje met champignons en eieren en een heerlijke broodpudding brachten haar echter gelukkig weer in een betere stemming, hoewel ik liever gewild had, dat de lie\e woordjes van Harry en de teere zorg, die hij voor haar had, deze meerdere opgewektheid hadden teweeg gebracht. Hij, van zijn kant liet zich evenwel door niets ontmoedigen, en bleef maar lief voor haar.

Tegen den avond, toen de schemer inviel, kreeg jongejuffrouw Nora vreeselijken slaap, en begonnen ook °de tranen opnieuw te vloeien. Daarom begaf het tweetal zich dan ook maar vroeg naar bed, en ging alles precies zooals den vorigen avond.

Sluiten