Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heden zou hij de hoofdstad bereikt hebben, wanneer hij niet een kennis onderweg had ontmoet, die bekend stond als een goedhartig en hulpvaardig mensch.

Toen hij van Nicolaas alles gehoord [had, wat er was voorgevallen wilde hij hem volstrekt eenig geld leenen. Niet weinig verheugd over dezen onverwachten uitkomst volgde Nicolaas nu verlicht zijn weg, hoewel hij toch maar een zeer bescheiden gebruik gemaakt had van het vrijgevig aanbod van den man.

Den geheelen dag liep hij door, sliep dien nacht in een

«Maar dat kan toch niet mogelijk zijn!» riep hij hardop uit, «Smike!»

boerenwoning, liep den daarop volgenden dag weer door, tot hij het stadje Boroughbridge bereikte. Hier kwam hij bij een leege hooischuur, waarin hij zijn moede ledematen ] zoo behagelijk mogelijk uitstrekte en weldra insliep. Den volgenden morgen werd hij verschrikt wakker en wreef zich de oogen eens duchtig uit — want hij had van de school gedroomd — en zag nu Smike op korten afstand van zich in een hoek liggen.

«Maar dat kan toch niet mogelijk zijn!» riep hij hardop uit. «Smike, ben jij het wezenlijk?»

De gestalte bewoog zich, kwam overeind, strompelde

Sluiten