Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij elkaar zwijgend de hand en voelden en wisten opeens, dat zij nog vrienden waren.

Gebroeders Barbox bleef een paar uren bij Pollv's ouders, en toen hij eindelijk weer op zijn kamer in het hotel teruggekeerd was, en voor den haard ging staan om zich de handen aan het vuur te warmen, hoorde hij de klok slaan. Op zijn horloge kijkend, merkte hij, dat hem den avond was omgevlogen, want het wees reeds op middernacht.

Toen hij zijn horloge weer in zijn vestjeszak liet glijden, viel zijn blik toevallig op zijn eigen beeld in den spiegel.

«Nu is je verjaardag al aangebroken,» zei hij glimlachend. «Je ziet er heel goed uit, ouwe jongen! Ikwensch je een heel gelukkig en lang leven toe.»

Vroeger zou Barbox dit nooit gewenscht hebben, en vol innige blijdschap neuriede hij zacht voor zich heen, toen hij merkte, dat hij nu zijn verjaardag niet meer zou willen ontloopen.

«Nu moet ik gauw naar Mugby Junction terug en Phöbe alles vertellen,» zei hij glimlachend. En dat deed hij ook. En wrat hij nog meer deed? Hij besloot voortaan daar te blijven wonen. Het was het beste plekje, wat hij kiezen kon, wanneer men een beetje licht en zonneschijn brengen wil in het leven van een arm meisje. En ook was het 't beste plekje om te wonen, om datzelfde meisje van Polly's moeder muzieklessen te laten nemen, en ook om Pollv nu en dan eens te logeeren te hebben, wanneer zij eens verandering van lucht moest hebben. En zoo huurde Gebroeders Barbox dan een lief, klein huisje tegen den voet van den heuvel.

Nu wist hij, wat het ware geluk van het leven uitmaakt. Door Polly had hij het leven leeren kennen.

Sluiten