Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Steinheil, Karl August, een Duitsch natuurkundige, geboren den 12den October 1801 te Rappoltsweiler in den Elzas, studeerde te Erlangen in de rechten, te Göttingen en te Koningsbergen in de sterrenkunde, vestigde zich in 1825 op zijn vaderlijk landgoed te Perlachscck, waar hij zich onledig hield met natuur- en sterrenkundige studiën, en werd in 1832 hoogleeraar in de wis- en natuurkunde en conservator van de wis- en natuurkundige verzamelingen aan de universiteit te München. In 1846 werd hij door de regeering te Napels beroepen tot regeling van het stelsel van maten en gewichten. In 1849 werd hij als hoofd der afdeeling voor telegrafie verbonden aan het ministerie van Handel in Oostenrijk, bracht een volledig telegraafstelsel tot stand voor alle kroonlanden en bevorderde de stichting van een DuitschOostenrijksche vereeniging voor telegrafie. In 1861 regelde hij het telegrafisch verkeer in Zwitserland en vertrok in 1852 als technisch adviseur van het ministerie van Handel naar München. In 1854 stichtte hij er een optisch- astronomische inrichting, waar voortreffelijke instrumenten werden vervaardigd. Steinheil wordt beschouwd als de wetenschappelijke grondlegger der electromagnetische telegrafie; hij ontdekte de grondgeleiding, vond de galvanische klokken uit, vervaardigde een vernuftig uitgedachten pyroskoop, evenals de eerste Daguerrotypen in Duitschland, maakte de wetten bekend der galvanoplastiek, bedacht een centrifugaal werpgeschut en verschillende optische instrumenten en overleed te München den 12den September 1870.

Stelnhudermeer ligt in het N. gedeelte van Duitschland en behoort gedeeltelijk tot de Pruisische provincie Hannover en gedeeltelijk tot Schaumburg-Lippe. Het is 8 km. lang, 5 km. breed, zeer vischrijk en heeft afvloeiing naar de Weser; de grootste diepte bedraagt slechts 3, de gemiddelde diepte 1.5 m. Op een kunstmatig eiland in het meer verheft zich het kleine fort Wilhelmstein, vroeger met een krijgsschool, thans een gevangenis.

Steinitz, Wilhelm, een schaakspeler van Boheemsche afkomst, geboren den 18den Mei 1837 te Praag, was reeds als knaap een der beste schaakspelers van zijn vaderstad. In den grooten, internationalen wedstrijd te Londen (met Anderssen, Paulsen enz.), won hij in 1862 den laatsten der 6 prijzen. In 1866 won hij van Anderssen met 8 tegen 6 en in Weenen verwierf hij in 1873 den keizersprijs van 2000 gld. In 1883 verloor hij te Londen tegen Zukertort, maar in 1886 versloeg hij hem in Amerika met 10 tegen 5 bij 5 remises. Verder mat hij zich, bekend als ,,champion of the world", op Cuba met den Rus Tsjigorin, die verloor. In 1890 verdedigde hij zijn kampioenschap met goed gevolg tegen Gunst,erg, in 1892 eveneens weder tegen Tsjigorin (10 tegen 8 met 5 remises), terwijl hij daarentegen twee kabel-correspendentiepartijen aan hem verloor. In 1894 en 1896 verloor hij in Amerika en Rusland tegen den jongen Emanuel Lasker. Steinitz is de stichter van de „jonge of nieuwe school"; hij was de eerste vertegenwoordiger van het voorzichtige positie-spel. Van zijn hand verscheen: ,.Modern Chess Instructor" (lste deel, New-York, 1889). Krankzinnig geworden overleed hij den 12den Augustus 1900 te New-York.

Steinle, Eduard Jakob von, een Oostenrijksch

schilder, geboren te Weenen den 2den Juli 1810, was een leerling der academie aldaar en van Kupelwieser en vertoefde van 1828 tot 1834 te Rome, waar hij zich oefende onder leiding van Overbeck en Ph. Veit. Na dien tijd woonde hij met eenige tusschenpoozen te Frankfort aan den Main en werd er in 1850 eerste professor aan het Stadelsch Instituut. In 1838 schilderde hij zijn eerste Fresco's in het kasteel Rheineck en vervolgens in het koor van den dom te Kenlen. In 1844 schilderde hij in de keizerszaal te Frankfort: „Salomo's eerste recht" en in 1857 begon hij met het beschilderen van de Aegidiuskerk te Münster. Van 1860—1863 hield hij zich bezig met het schilderen der fresco's van het trapportaal in het museum Walraf-Richartz te Keulen en van 1865—1866 met het beschilderen van zeven koornissen in de nieuwe Mariakerk te Aken. Nadat hij te Heubach de kapél van den vorst von Löwenstein-Werlheim met fresco's en ornamenten beschilderd had, werd hij in 1875 belast met het leveren van monumentale schilderijen in den Münster te Straatsburg. In 1880 werd hij belast met het volledige beschilderen van den dom te Frankfort, waarvoor hij met'den architect Linnemann een omvangrijk ontwerp opstelde.£tem?e heeft ook een groot aantal godsdienstige schilderijen, uitstekende portretten en romantische genrebeelden vervaardigd, verder een aantal teekeningen en aquarellen, deels van godsdienstigen inhoud, deels naar dichtwerken. Hij overleed den 19den September 1886 te Frankfort a.M,

Steinlen, Theophile Alexandre, een Fransch teekenaar en schilder, geboren den 20eten November 1859 te Genève, vertrok op negentienjarigen leeftijd naar Parijs, en vervaardigde om in zijn onderhoud te voorzien allerlei illustraties, aanplakbiljetten enz. Later maakte hij teekeningen voor verschillende werken en tijdschriften, zooals de „Chat Noir", de „Chambard", de „Gil Bias", de „Mirliton", de „Assiette au beurre", „Le Roman incohéjent", „L'Entrée de Clown", „Les Femmes d'amis", „Dans la rue", „Les Gaietés bourgeoises" enz. Hij vervaardigde ook fraaie etsen en schilderijen, zooals „Le 14 Juillet", „L'Absinthe", „Le beau soir", „Dans la pluie et le vent" en een portret van Anatole France.

Steinmetz, Karl Friedrich von, een Pruisisch generaal-veldmaarschalk, geboren den 27sten December 1796 te Eisenach, werd in 1813 luitenant, nam in dat en het volgende jaar deel aan verschillende gevechten, werd bij herhaling gewond en verwierf het IJzeren Kruis. Weldra klom hij, op en werd in 1839 majoor. In den oorlog tegen Denemarken in 1848 vertrok hij met het tweederegiment infanterie naar Sleeswijk, doch werd in October van dat jaar commandant van Brandenburg. In 1851 werd hij kolonel, in 1854 commandant van Maagdenburg en generaal-majoor, in 1858 luitenant-generaal en in 1862 commandeerend generaal van het 2de corps, in 1864 van het 5de corps en generaal der infanterie. Aan het hoofd van laatstgenoemd corps behaalde hij den 27sten Juni 1866 de overwinning bij Nachod, den 28stea bij Skalitz en den 29stett bij Schweinsschadel en veroverde 2 Oostenrijksche vaandels, 3 standaarden, 11 stukken geschut en omstreeks 6000 gevangenen. Hij werd beloond met de Orde van den Zwarten Adelaar en met een dotatie en in 1867 afgevaar-

Sluiten