Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

draad werden vroeger als bijzonder prachtige weefsels vervaardigd; de thans gemaakte hebben daarentegen geringe artistieke waarde. Werden de Oostersche tapijten vroeger vooral in huisindustrie vervaardigd, sedert de vestiging van Europeesche agenturen is daarin groote verandering gekomen, terwijl ook het doordringen van de anilinekleurstoffen ingrijpende wijzigingen heeft veroorzaakt, afgezien nog hiervan, dat sedert 1860 ook in Europa zelf deze tapijten, met name de Smyrnatapijten, voortreffelijk worden nagemaakt. Bij ons te lande geschiedt dit te Deventer en te Hilversum, in Duitschland te Schmiedeberg, Neustadt, Kottbus enz., verder te Weenen en elders. Men vervaardigt die dan op mechanische weefgetouwen; de betere soorten op de Jacquardmachine. De gladde, goedkoopere worden van koe- of geitenhaar of van jute gemaakt en gebruikt als looptapijten op trappen, vloeren enz. Hiertoe behooren ook de Kidderminstertapijten met dubbel weefsel, wollen of katoenen ketting en wollen inslag. De pluchetapijten zijn ongeschoren en bestaan dan uit kleine, gesloten noppen (Brusselsche tapijten) of zij zijn geschoren en hebben een fluweelachtig oppervlak (Fluweel-, Velours-, Tournai-, Wilton- en Axminstertapijten). De vervaardiging komt in hoofdzaak met die van pluche en fluweel overeen. De teekening wordt met de Jacquardmachine aangebracht, waarbij men, al naar het aantal kleuren en het daarmede overeenkomende aantal pooldraden tusschen twee gronddraden, drie-, vier- enz.deelige tapijten onderscheidt, of zij wordt er, bij goedkoopere soorten,op gedrukt.De ornamentatie volgt of de Oostersche mode na (vooral bij Jacquardtapijten), of zij bedekt de geheele oppervlakte met bloemen, dieren enz. (vooral bij gedrukte tapijten). Bij de betere soorten heeft in Duitschland, Engeland en Oostenrijk de eerste methode de overhand gekregen; bij ons te lande en in Frankrijk treedt daarentegen de naturalistische versiering meer op den voorgrond. Als de kostbaarste tapijten gelden nog altijd de Perzische, en van deze soort die, welke van Farahan in de provincie Arak afkomstig zijn.

Taquary of Tacoary is de naam van een rivier in de Braziliaansche provincie Mato Grosso, die in de nabijheid van de grens van Goyaz en ten N. van den Serra Cayapo ontspringt. Zij ontvangt van links de Rio Gozim, vormt verschillende watervallen en betreedt daarna de moerassige vlakten van Paraguay, waarin zij tusschen Corumba en Albuquerque met twee armen uitmondt. Zij is in het geheel 750 km. lang.

Tara is de naam van een rivier, welke de N. O grens van Montenegro vormt. Zij ontstaat uit twee bronrivieren, die aan den Kom ontspringen, stroomt eerst N. en daarna N. O. waarts en vormt door haar diep en moeilijk toegankelijk canon, dat zich slechts te Kolasin en te Polje-Mojkovac tot kleine bekkens verwijdt, de beste natuurlijke grens tegen het Sandsjak Novibazar. Met de Piva vereenigt zij zich te Crkvice, boven Foca, tot de Drina.

Tara is in de Boeddhistische godenleer de vrouw van Brihaspatis, die door koning Somas (de maan) ontvoerd werd, waardoor er een oorlog tusschen de goden en de asoera's (demonen) ontstond.

Tara of tarra noemt men het gewicht van de emballage der koopwaren (kisten, vaten enz.). Het moet van het hrutogeicicht worden afgetrokken, om

het nettogemcht of het juiste gewicht der koopwaar zelve te bekomen. Zuivere of nettotara noemt men het juiste gewicht van het omhulsel. Meestal, vooral bij verzendingen over zee, wordt een vast procent van het brutogewicht als tara aangenomen; dit gewicht noemt men usotara. Ook in de toltarieven wordt gewoonlijk een bepaald tara in rekening gebracht.

Tarabulus, Tarabolus of Tripolis, een stad in het Aziatisch-Turksch vilajet Beiroet, aan den Libanon, 2 km. van de Middellandsche Zee gelegen, bezit een oud kasteel, omstreeks 20 moskeeën, 18 Christelijke kerken en 7 kloosters, zijde- en katoenweverijen, sponsvisscherij, handel in zeep, tabak, oranje-appelen, aardappelen, sponsen enz. en 30110 inwoners. In 1905 bedroeg liet scheepsverkeer 382 stoomschepen van 618 429 ton en 1578 zeilschepen van 18163 ton. De stad is het oude Tripolis, werd in 1109 na een belegering van 5 jaar door de Kruisvaarders ingenomen, en was daarna de bloeiende hoofdstad van een Frankisch graafschap. In 1289 echter werd zij door sultan Kilawoen stormenderhand veroverd.

Tarag-arh is de gemeenschappelijke naam van twee bergvestingen in Engelsch-Indië. De eene, in Adsjmir Merwara op een 960 m. hooge en steile rots van de Arawaliketen gelegen, is sedert 1832 opgegeven en dient sedert 1860 als gezondheidsetabfissement. Het graf van een Mohammedaanschen heilige op den top trekt vele pelgrims. Aan den voet van den berg, die verschillende verlaten ijzer-, lood- en kopergroeven bevat, ligt de plaats Adsjmir, een paleis van Akbar, dat thans als arsenaal dienst doet en een vervallen paleis van Dsjahanghir. De tweede vesting van dien naam, gelegen in den schatplichtigen staat Nolagarli in Pendsjaab op den linkeroever van den Satledsj werd in 1815 door de Engelschen ingenomen.

Tarai (Terai) is een vlak, met puin bedekt voorland aan den Z. voet van den Himalaja, begrensd door den Dsjilam in het W. en de Goalpara in het O, dat een breedte van 60 km. bereikt. Het helt Z. waarts langzaam naar de Indische laagvlakte en is, tengevolge van zijn waterrijkdom, bedekt met dsjungelbosschen, waarin zich olifanten * tijgers, luipaarden, hyena's, wolven, wilde zwijnen' herten enz. ophouden.

Tarantel (Tarantula Walclc.) is de naam van een soort spin, welke met de wolfspin (Lycosa) veel overeenkomst heeft en daarom ook wel als Lycosa tarantula tot dit geslacht gebracht wordt. Zij is 37a cm. lang, reebruin op het achterlijf met zwarte dwarsbanden, heeft een zwarte middenstreep over den buik, leeft in Zuid-Italië en Spanje en maakt een gang van ongeveer 30 cm. in den grond, die zij met een spinsel bedekt en als winterverblijf gebruikt. Zij maakt des nachts jacht op insekten enz. Het wijfje sleept een bolrond eierzakje mede, dat 600—700 eieren bevat en houdt de uitgekropen jongen tot op een bepaalden leeftijd in haar nabijheid. Men meende vroeger ten onrechte, dat de beet van dit dier zeer gevaarlijk was. In de Middeleeuwen trachtte men de gebetenen te genezen door hen een bepaalden dans (tarantula, tarantella) te doen uitvoeren, terwijl vervolgens die dans in verband werd gebracht met de danswoede (tarantisme), welke ook in lateren tijd zich nu en dan openbaarde.

Tarantella, een Napolitaansche dans, is

Sluiten