Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

list en het verraad van zijn zoon Sextus in zijnhan- h; den en binnen Rome zette hij den aanbouw voort d< van de riolen en van den tempel op den Capitolijn- st schen heuvel. Daarentegen verbitterde hij het volk st door zijn wreedheid en willekeur en vooral door de u hardheid, waarmede hij aan de behoeftigen liet ver- v; richten van velerlei diensten oplegde. Ook de Se- d naat werd tengevolge van heerschzuchtige maat- ei regelen tegen hem ingenomen. Tengevolge hiervan v spoorde, toen hij zelf Ardea belegerde en zijn zoon d Sextus te Rome Lucretia (zie aldaar) onteerd had, z< Junius Brutus het volk aan tot een opstand. Wel d snelde Tarquinius van Ardea naar Rome, maar hij werd zoowel door de ingezetenen dezer stad als r; door de krijgslieden verlaten, en te Rome werd de h republiek ingevoerd. Vruchteloos poogde hij hierop d met hulp van de Tarquiniërs, die bij het woud van S Arsia de nederlaag leden, van koning Porsenm van e Clusium en eindelijk van de Latijnen, die bij het e Meer Regillus voor de Romeinen het onderspit c moesten delven, den troon te veroveren. In den I laatsten veldslag sneuvelden ook zijn zonen Titus ] en Aruns, hij zelf overleed als vluchteling te Cumae ] in 49B. Zijn zoon Sextus Tarquinius begaf zich naar ( Gabii en werd aldaar vermoord. De bijzonderheden 1 van de geschiedenis van Tarquinius zijn door over- 1 levering ontstaan; geschiedkundig staat alleen vast, f dat er een voornaam Etruscisch geslacht, de Tarquiniërs bestaan heeft, waarvan te Caere een grafkelder is gevonden, en dat dit geslacht waarschijn- ] lijk gedurende eenigen tijd te Rome invloed heeft uitgeoefend.

Tarra. Zie Tara.

Tarragewicht. Zie Tara.

Tarragona, een Spaansclie provincie, bevat het zuidelijk gedeelte van Catalonië en wordt begrensd door de provincies Lerida en Barcelona, de Middellandsche Zee, Castellon, Tervel en Zaragossa. Het telt op 6490 v. km. (1900) 337 964 inwoners. De provincie omvat 8 rechtsdistrikten. De hoofdstad is Tarragona (zie aldaar).

Tarragona, de hoofdstad van de gelijknamige provincie, ligt op de helling van een heuvel aan de uitmonding van de Francoli m de Middellandsche Zee en aan 2 spoorwegen, wordt verdeeld in de onregelmatig gebouwde, door vestingwerken omgeven, antieke bovenstad en de regelmatig aangelegde, door het Fuerte Real verdedigde benedenstad Ten westen verheft zich het fort Olivo en aan de haven het fort Francoli. Men heeft er een prachtige, in 1120 gebouwde hoofdkerk, vele andere kerken, een standbeeld van den admiraal Hoger de Lauria, een stadhuis met een oudheidkundig museum, een instituto, een seminarium, een normaalschool, een Academie van Schoone Kunsten, onderscheiden inrichtingen van weldadigheid, een schouwburg en een goede haven.Het aantal inwoners bedraagt (1900) 23 423. Uit den tijd der Romeinen heeft men er de fraaie waterleiding Puente de las Ferreras, de bouwvallen van een amphitheater, van een paleis van keizer Augustus enz., den fraaien triomfboog Arco de Suro en op eenigen afstand den zoogenaamden „Toren der Scipio s. Men vindt er een aantal molens, spiritusfabricage, weverij en spinnerij. Van veel belang zijn handel en nijverheid. In 1904 omvatte het buitenlandsch verkeer 410 schepen van 270 632 ton, die de haven binnenliepen, en 478 schepen van 317 914 ton, die

haar verlieten. De invoer had een waarde van 14,4

de uitvoer van 39,4 millioen peseta s. ue voornaamste invoerartikelen zijn: tarwe, hout, stokvisch, steenkool, petroleum en zwavel; de voornaamste uitvoerartikelen: wijn, hazelnoten, amandelen, vaten en olijfolie. Hi»rbij komt het kustverkeer, dat 350 binnenvarende schepen van 212 161 ton en 254 uitloopende schepen van 163 839 ton, omvatte, terwijl de invoer een waarde had van 9,7, de uitvoer van 6,4 millioen peseta's. De stad is de zetel van een gouverneur en van een aartsbisschop, die den titel „vorst van Tarragona" draagt.

De stad Tarragona (Tarracon, in het Latijn Tarraco) werd door de Massiliërs gebouwd en was de hoofdstad van Hispania Tarraconensis. Gedurende de volksverhuizingen had zij veel te lijden van de Sueven, Wandalen en Gothen. In 714 werd zij, na een belegering van 3 jaar, door de Mooren veroverd en geheel en al verwoest, doch 3 eeuwen daarna door den graaf van Barcelona weder opgebouwd. Het reeds vroeger gestichte aartsbisdom werd in 1091 weder hersteld. Zij werd den 28sten Augustus 1811 door den Fran schen generaal Suchel stormenderhand ingenomen. In Augustus 1813 belegerden haar de Engelschen, en daar Suchet geen kans zag, haar te behouden, deed hij de vestingwerken den 8sten Augustus van dat jaar in de lucht vli gen. In 1883 werd zij de hoofdstad der provincie.

Tarrasch, Siegbert, een Duitsch geneesheer, kampioen in het schaakspel, geboren den 5den Maart 1862 te Breslau, studeerde te Berlijn en te Halle in de medicijnen en is thans geneesheer te Neurenberg. Hij verwierf zich door zijn overwinning in de Neurenbergsclie hoofdwedstrijden van 1883 liet meesterschap, behaalde ook in 1885 te Hamburg in de meesterwedstrijden de overwinning en verwierf, na minder gelukkige wedstrijden in de daaropvolgende jaren, in drie internationale wedstrijden achter elkander (Breslau 1889, Manchester 1890 en • Dresden 1892) den eersten prijs, waarbij hij slechts.

één enkele partij verloor; iets, wat vóór hem nog ■ niet was voorgekomen. Te Hastings (1895) en in 1 den door hem georganiseerden internationalen wed-

- strijd te Neurenberg (1896) muntte hij in de klasse l der overwinnaars niet uit. Maar in de schitterende i wedstrijden te Weenen (1898) en te Monte Carlo»

- (1903), als ook in den kampioenwedstrijd te Osten-

- de (1907) verwierf hij weder den eersten prijs. Een i match met Tsigorin bleef onbeslist, één met F. L

- Marshall (1905) werd door Tarrasch met 8 tegen 1

- gewonnen. Tarrasch maakt slechts zelden een fout,. e doordat hij zich volgens de regels der nieuwe schaak-

- spelschool voorzichtig ontwikkelt en ruim en zeker l- rekent; mooie combinaties vertoont zijn spel echi- ter slechts zelden. Hij schreef: „300 Schachparn tien, gespielt und erlautert von Tarrasch (mit •s Autobiographie, Leipzig, 1894), „Der Schacliwetti- kampf Marshal—Tarrasch" (Leipzig, 1897) en „Das le Champion-turnier zu Ostende im Jahre 1907" (Leipr, zig, 1907).

i- Tarsowerk (Satijn-tarso) noemt men een d door H. Schilling te Berlijn aangegeven soortlioutin bewerking, die als huisvlijt wordt beoefend, en die e- bestaat in het beschilderen van hout op de wijze van -n intarsia (zie aldaar). De oppervlakte van het voor;h werp wordt daartoe met bladtin bedekt, dat op de >n plaatsen, die beschüderd moeten worden, met be-. ie [ hulp van een scherp mes wordt weggenomen.

Sluiten