Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De lieftallige openhartigheid van het kind, de bekoorlijke onschuld der maagd, de verheven waardigheid der moeder, de eerbiedwaardige ernst des ouderdoms stempelden het aangezicht van Maria tot het gelaat der Vrouwe, die zoowel in de orde der natuur als in de orde der genade het meesterstuk van Gods scheppende en heiligende liefde was 1). De geloovigen mochten derhalve verhopen, deze verheven en lieve Moeder nog lang in hun midden te zien, maar God zou er anders over beschikken. Lang genoeg had Maria op deze aarde gewerkt, gestreden, geleden; lang genoeg had zij verlangd ontbonden te worden en bij Christus te zijn; lang genoeg had ook de hemel gewacht zijn koningin te ontvangen.

Hoe is Maria gestorven?

De dood is in den tegenwoordigen toestand van het menschdom de straf der zonde-, want God had den mensch ook de onsterfelijkheid des lichaams geschonken (Deel I, bl. 290). Nochtans was die onsterfelijkheid des lichaams een buitennatuurlijke gave, want de mensch is, als samengesteld uit ziel en lichaam, van nature sterfelijk.

De doodstraf was niet uitgesproken tegen Maria, de „Onbevlekte"; maar toch werd haar het buitennatuurlijk voorrecht der onsterfelijkheid van den onschuldigen Adam niet geschonken, omdat zij als Moeder aan haar Zoon gelijkvormig moest zijn. Ook de nieuwe Eva moest drinken uit den lijdenskelk, dien de nieuwe Adam ledigen zou, om de verbolgenheid van Gods rechtvaardigheid te stillen. Ook Maria moest lijden, om voor haar kinderen een moeder van barmhartigheid te worden en door haar heldhaftig geduld haren kinderen op den lijdensweg ten voorbeeld te zijn. Ook Maria moest sterven, om haar kinderen te leeren, hoe zij moeten sterven. Ook Maria moest sterven, om door de verdiensten van haar heiligen dood de patrones der stervenden te worden, om door de vrijwillige aanneming van den dood haar Zoon ten einde toe te volgen en haar heilig en verdienstvol leven met een heiligen en verdienstvollen dood te bekronen.

') Jamar, Ziedaar uwe Moeder, XX.

Sluiten