Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

act en hieruit ontstond een heftige strijd, welke tot 1843 duurde. Toen het bleek dat de patroons zegevierden, greep een derde afscheiding van de staatskerk plaats op den achttienden Mei 1843 tijdens de Algemeene Synode te Edinburg. Onder leiding van Dr. Chelmers verlieten meer dan twee honderd predikanten de Synode, na voorlezing van een protest, waarin zij verklaarden „gebracht te zijn tot afscheiding door dwang aan het geweten opgelegd, door oneer der kroon van Christus aangedaan en door verwerping van Zijn uitsluitend en oppermachtig gezag als Koning Zijner Kerk." In Tanfieldhall vergaderden nu deze afgescheiden predikanten om aldaar eene acte van afscheiding op te stellen. Na opstelling der acte stonden de predikanten en ouderlingen op, gingen naar het platform en onderteekenden daar de acte. Velen offerden met die onderteekening hun gansche bestaan op. Met deze onderteekening der acte verliepen vijf voile uren en niet minder dan vier honderd vier en zeventig leeraars deden nu of kort daarna afstand van de staatskerk en niet minder dan twee duizend ouderlingen scheidden zich mede af. Zoo ontstond de vrije kerk van Schotland.

Uit al deze voorbeelden, welke wij nog zouden kunnen vermeerderen door de geschiedenis van het ontstaan der Église libre (Vrije Kerk) in Zwitserland, de uitgang van de Hersteld Lutherschen uit de Evangelisch Luthersche Kerk in ons land, en het ontstaan van eene van den staat onafhankelijke kerk in Frankrijk, blijkt dat de afscheiding van 1834 niet op zich zelf staat in de kerkgeschiedenis, ja meer zelfs door haar gerechtvaardigd wordt. Zij kan èn den toets van Gods Woord, èn den toets der Gereformeerde belijdenis, énden toets van de geschiedenis van Christus' Kerk doorstaan, gelijk wij thans hebben nagegaan.

Sluiten