Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Liefde zoekt altijd de nabijheid van en de gemeenschap met haat voorwerp. En daar drijft de liefde Christus naar omlaag, naar de Zijnen; en we aanschouwen de vleeschwording van Gods Zoon. De komst van Christus op aarde is de innige vereeniging van Hem met de Zijnen. Hij neemt hun natuur aan; Hij wordt hunner één; Hij gaat hun leven méé-leven. Het is de vervulling van het woord van den eersten Adam: - „Deze is ditmaal vleesch van mijn vleesch, en been van mijn gebeente". Zóó machtig was de Goddelijke zondaarsliefde van Christus, dat de heerlijkheid, die Hij bij den Vader had, Hem niet kon houden; dat Hij in drang van deze liefde alles verliet, om de Zijnen te gaan zoeken. En als Hij hen vindt in armoe, in schuld, onder vloek en dood, - dan aarzelt die liefde niet, maar geeft zich in Bethlehem in dat arme, schuldige en gevloekte leven. En ze doet nog méér dat dat. Want zij bereidt in die vleeschwording zichzelve den weg om te komen tot haar hoogste daad. Immers was de kribbe nog niet de hóógste daad van Jezus' zondaarsliefde. Ja, - het was reeds onnoemeüjk veel; Maar Jezus bedoelde met Zijn komst op aarde méér dan alleen met de Zijnen te léven; - Hij bedoelde daarmede óók, ja vooral, om voor de Zijnen te sterven. De kribbe van Bethlehem is de voorwaarde en inzet van het kruis van Golgotha. „Overmits dan de kinderen des vlcesches en bloeds deelachtig zijn, zoo is Hij ook desgelijks derzelven deelachtig geworden, opdat Hij door den dood te niet doen zou dengene, die het geweld des doods had" (Hebreen 2 : 14).

Dat zou de hoogste daad, dit de triomf Zijner liefde zijn. En daarvan spreekt hier Johannes.

„Jezus, alzoo Hij de Zijnen had liefgehad, zoo heeft Hij hen liefgehad tot het einde**.

En dat einde is, blijkens den zin van 't oorspronkelijke, het einddoel; niet slechts het slot en de afloop, maar de vervulling, de volledige ontplooiing van de aanwezige krachten; zooals de ontvouwde bloem het einde is van den knop.

Sluiten